Ik zie, ik zag, wat zal ik dromen

E-poems

2011-11-22T19:03:00.003+01:00

Ja ja, het is zover. Vanaf vandaag zijn mijn twee dichtbundels Zachte regen en De zeeuil ook verkrijgbaar als e-book! En dat voor slechts €3,50 per ´book´. Kijk maar, onder ´Dichtbundels´, en grijp je kans.

Zweedse verrassing

2011-11-06T14:35:00.011+01:00

En dan is het zondagmorgen. Je bent aangekleed, drinkt een kop thee en kijkt tegen een overvolle, volgestofte boekenkast aan. Dan komt een gedachte bij je op: er moet iets weg. Er moet ruimte komen, lucht, licht in de boekenkast.
Je haalt een lege doos tevoorschijn en gaat weldoordacht te werk. Een definitieve schifting van de boeken die een emotionele of intrinsieke waarde voor je vertegenwoordigen van de boeken die voor jou van weinig betekenis zijn... of onleesbaar... denk je... Want er zijn twijfelgevallen. En uit een van deze twijfelgevallen ontspringt dan ineens een roos. Een ´droomroos´, Ingrid genaamd. Van Selma Lagerlöf, de Zweedse schrijfster die de meesten van ons kennen van Nils Holgersson, hij vliegt op een gans naar de zon. Ingrid dus.

Mijn exemplaar is de tweede druk, stamt uit het jaar 1901 en behoorde ooit toe aan ene A. Adam van de Adriaan Pauwstraat 32 in Den Haag. Het is niet mijn gewoonte om zulk een oud drukwerk te lezen vanwege het ouderwetsche taalgebruik, maar ik vind het aan de andere kant ook weer onweerstaanbaar, was het niet vanwege de wilde wingerd die al meteen op pagina 1 ´zóó hoog tegen den gelen muur opgekropen was dat hij drie vensters omlijstte´. Ik was meteen weer in Zweden, een land waar ik van houd.

Maar nogmaals, Ingrid dus. Nee eerst Hede. Hede is een jongeman, een student die op zijn moeders zak teert en maar niet opschiet met zijn studie. Hede speelt de hele dag viool. Zijn vriend Alin verklapt hem op een dag dat zijn moeder niet zo goed bij kas zit als Hede wel niet denkt, en weet hem ervan te overtuigen zijn viool in te leveren en aan het werk te gaan. Hede stemt toe, maar kan daarna Alin wel slaan, zo boos is hij, want ´Een mensch als ik moet den strijkstok tusschen den vingers voelen in smart en vreugde´.
Dan hoort Hede beneden op de ´plaats´ een rondzwervend speelman op zijn viool spelen, en klautert langs de wingerd omlaag. Het is een blinde speelman met een jong meisje dat hem leidt. Hede verzoekt de blinde om zijn viool een ´oogenblik te leenen´, maar deze schijnt hem niet te verstaan, waarop Hede buigt voor het arme kind en zijn verzoek herhaalt.
´Zij zag hem aan, zooals menschen doen, die oogen voor twee moeten hebben. Die blik kwam zóó vast uit de groote, grijze oogen, dat ´t Hede voorkwam, alsof hij voelde waar ze hem troffen.´
Ingrid. Een meisje met sterrenogen, maar het lijden op haar gezichtje omdat ze nergens geschikt voor is, als we het kunstenaars-echtpaar Blomgren, dat haar heeft aangenomen, mogen geloven.
Hede denkt daar anders over: ´Zij, Ingrid, moest haar oogen en glimlach voor een enkele gebruiken, ze voor één enkele bewaren. En die eene zou haar niet verlaten, maar haar een thuis geven zoolang zij leefde.´
En met die woorden begint het verhaal. Een prachtig verhaal over twee harten die, ondanks dat ze van elkaar gescheiden zijn, toch met elkaar verbonden blijken. Hede en Ingrid gaan hun eigen ´krankzinnige´ weg, maar zullen elkaar weer ontmoeten op een wijze die zeker de moeite waard is om te lezen.

En zo kwam het dat ik, toen ik later die zondag in de spiegel keek, moest beamen: ´t Is niet zoo moeilijk te zien of een mensch het goed heeft of verlangt. Men heeft maar een vonkje van geluk in de oogen te zien, als hij van zijn werk komt en zich aan den haard zet´. Ik beschik niet over eeen haard, en nam daarom mijn vonkje mee naar buiten, de polder in, op een mooie herfstwandeling. Met een Zweedse verrassing in mijn hoofd, die haar plekje in de boekenkast heeft verdiend. Ingrid dus.

Een dagje Amsterdam

2011-10-03T22:07:00.007+02:00

Toen ik vanmorgen wakker werd, dacht ik, kom, laat ik eens gek doen en koffie gaan drinken in Amsterdam. Ik trok mijn schoenen aan, stapte op de fiets, naar station Alkmaar, ik kocht een kaartje, en stapte op de eerste de beste trein naar de hoofdstad.
Niks veranderd, sinds ik in 2002 ben afgestudeerd aan de HVA. Ja, ze hebben nu digitale borden op de perrons, maar nog steeds: hoe dichter je bij Amsterdam komt, hoe deprimerender het landschap. Veel beton, veel dezelfde huizen en tot mijn verbazing werd er nog steeds gewerkt rond het CS.
In een oorverdovend lawaai van trams, bussen, wegwerkers, vrachtwagens en claxons zocht ik met moeite mijn weg naar de overkant van de straat, en liep de Zeedijk op. Het was er stervensdruk, en hoe verder ik kwam, hoe meer het me opviel dat de mensen nogal chagrijnig keken en hun lippen bewogen zonder geluid te maken.
Bad karma, dacht ik. Dus sloeg ik, eenmaal aangekomen op de Dam, ook omdat het me niet lukte om over te steken, rechtsaf, via de Nieuwezijdse Voorburgwal, richting station, alwaar ik na een korte poos in een bloedhete, lawaaiige broodjeszaak het perron op snelde en in de reeds gereedstaande trein dook.
Vertraging. Men klaagde, waarom nou net nu, het is weer zover, en ik, ik lachte om Heinz in de Spits, en ik las dat ook het grote bord in de centrale hal van Utrecht CS wordt gedigitaliseerd.
Terug in Alkmaar hupte ik uit de trein, vond mijn fiets terug, sprong op het zadel, stuurde richting de Bergerweg, naar Bergen, bomen ruisten, mensen lachten, ik had oogcontact, een vrouw en ik remden gebroederlijk, of gezusterlijk, voor een kat die overstak, ik wilde bellen naar een bekende, maar ik had geen bel, en ik dronk een kop thee op een terras, in de zon, in alle stilte, met uitzicht op de Ruïnekerk.
Nee, ik zou niet in een stad kunnen wonen.

Duidelijk

2011-09-28T21:33:00.003+02:00

Tijdens een korte polderwandeling ontmoette ik een man op een fiets.
"Werk jij ook hier?", vroeg hij.
"Nee, ik wandel hier alleen", zei ik.
"En jij, werk jij hier wel?", vroeg ik hem.
"Ja", zei de man mismoedig, "hier verderop... Maar werk wordt op een gegeven moment ook maar een sleur..."
Ik knikte. Een antwoord had ik niet zo snel.
"Waar woon je?", vroeg de man.
"Hier verderop, in een appartementje"
"Alleen?"
"Klopt, alleen", zei ik.
De man schudde zijn hoofd.
"Alleen wonen is ook maar saai"
En hij fietste weer door.

En ik was blij.
En dankbaar.
Blij en dankbaar dat ik dat niet zo voelde.

Tien jaar later schrijf ik nog

2011-09-13T21:49:00.008+02:00

Nou weet ik toch niet meer welke schilder het was. Picasso? Corneille? Wie het ook was, toen hem gevraagd werd waarom hij schilderde, antwoordde de man: "Iets schildert in mij".
Ik begon met schrijven toen ik op een zomerdag aan tafel zat en het liedje Island van Heather Nova beluisterde. Ik droomde weg, over zee, naar een eiland, en ineens besefte ik dat je met woorden kon reizen, dat je een eigen tijd, plaats en ruimte kon scheppen. Ik wilde ook schrijven. En toen ik daarmee begon, kwam er iets los in mij, en dat hield niet meer op. Iets in mij begon te schrijven.

Dat is nu tien jaar geleden. En ik schrijf nog steeds. Dan weer veel, dan weer weinig. Ik schrijf omdat er spontaan zinnen in mij opkomen, ik schrijf omdat ik een verhaal wil vertellen, ik schrijf omdat ik me door te schrijven goed kan uitdrukken, ik schrijf omdat mijn gevoel daar soms om schreeuwt.
Soms wordt het schrijven mij teveel. Dan neem ik het te serieus, dan wil ik er vanaf, dan neem ik een pauze. Soms kan ik niet stoppen met schrijven. Dan is het één grote stortvloed van woorden en fantasieën. Je kunt het merken aan mijn blogfrequentie.

Adriaan Roland Holst zei ooit dat kunst moet voortkomen uit een innerlijke noodzaak.
Marten Toonder vond dat we vooral over onze gevoelens moeten schrijven. Gevoelens zijn herkenbaar voor mensen, want gevoelens hebben we allemaal.

U hoort nog van mij.

04/10/11: Appel, het was Karel Appel die dat zei.

Over de schepping der aarde

2011-09-03T20:11:00.006+02:00

Goed, daar gaan we dan. In den beginne... was er de ´Grote Leegte´, Ginnungagap genaamd, die uit twee delen bestond, te weten: Niflheim, een streek in het noorden vol donkere ijskoude mist, en Muspelsheim, een streek in het zuiden vol vuur en vlammen. De elf rivieren van Niflheim bevroren, en lagen bevroren mist verrezen en verspreidden zich over alles in Ginnungagap.
Toen de gloeiende hitte van Muspelsheim en de bevroren woestenij van Niflheim samenkwamen, smolt het giftige ijs van Niflheim en de druppels vormden samen de gestalte van het eerste levende wezen, een vreselijke reus, Ymir genaamd. Ymir was een hemafrodiet. Toen hij in zijn slaap transpireerde, groeiden er uit zijn linkeroksel een man en een vrouw, de stamvader en -moeder van het menselijk ras, en met zijn ene been op het andere verwekte hij een zeshoofdige zoon, de stamvader van de ijsreuzen.
Ymir kreeg voedsel van een koe die uit smeltend ijs was geschapen, Audumbla genaamd. Uit haar uiers spoten vier melkrivieren om de reus te voeden. Zelf likte ze de zoutachtige ijsblokken om in leven te blijven. Toen ze er de eerste dag aan likte, verscheen er tegen de avond het haar van een man uit, de tweede dag een mannenhoofd, en de derde dag een hele man. Dat was Buri, de stamvader van de goden (cool, niet?).
Het toneel was nu klaar voor de schepping van de aarde.

De schepping van de aarde
Buri had een zoon die met een reuzin trouwde. Zij kregen drie zonen. Zij waren de eerste goden: Odin en zijn twee broers. Ze kregen ruzie met de oude reus Ymir en doodden hem. Ze droegen zijn lijk naar het midden van Ginnungagap waar ze uit hem de wereld schiepen. Uit zijn vlees maakten ze de aarde, uit zijn beenderen de bergen, uit zijn bloed de zeeën en meren, uit zijn tenen en tanden de rotsen en losse stenen, en uit zijn haren de plantenwereld. Uit zijn schedeldak maakten ze de hemel en zijn hersenen gooiden ze tegen de wind in die er wolken van maakte.

Op de vier hoeken werd de hemel opgehouden door vier dwergen die Noorden, Zuiden, Oosten en Westen heetten. Deze dwergen waren maden die in het lijk van Ymir waren ontstaan en die nu van de goden een menselijke vorm en intelligentie kregen.
Om de kosmos compleet te maken, werden de gloeiende vonken en sintels die Muspelsheim uitspuugde in sterren en hemellichamen veranderd. De bewegingen ervan werden door de goden aangegeven.
Het kan echter ook zijn dat de reuzin Nacht en haar zoon Dag elk met paard en wagen elke vierentwintig uur een keer om de aarde rijden. Een derde theorie is dat twee mooie kinderen, genaamd Zon en Maan langs de hemel hollen omdat ze achterna worden gezeten door een wolf (wat uiteindelijk nogal slecht zal aflopen)...

Charles Darwin, eat your heart out!

Bron: Goden en helden van de Vikingen, Magnus Magnusson

Vakantiepraat

2011-07-09T17:13:00.005+02:00

Nee, ik roer mijn koffie liever met mijn zakmes. Ja, hetzelfde zakmes waarmee ik verpakkingen open, fruit schil, hout snijd, gaatjes maak, allerlei technische reparaties verricht en mijn brood smeer. Dat doe ik overigens op mijn bovenbeen, niet op een bord. En ik hoop van harte dat de ontbijttafel ook dit jaar achterwege blijft.
Tevens ga ik ervan uit dat er ook nu weer geen koelbox meegaat, zodat wij ´s avonds traditiegetrouw lauw bier drinken, en dat ik voor het derde achtereenvolgende jaar mijn stoel vergeet.
Tevens verwacht ik elke nacht mijn slaapzak en tent uit te moeten om in de regen te gaan pissen, en reken ik op niet meer dan één kookpit en om de dag een primitieve maaltijd, liefst bestaande uit een samenraapsel van aanwezige eetwaren die overdag drie losse snacks zouden kunnen vormen.
Eigenlijk wil ik gewoon van elke luxe verstoken blijven. Doch, er is één ding waarop ik vurig hoop: klassieke muziek in het douchehok.
Jazeker, ik ga weer kamperen. Ditmaal in Engeland en Wales!

Een nieuw jasje

2011-06-30T20:24:00.004+02:00

Het werd wel eens tijd voor een nieuw jasje. Een nieuw jasje is op zijn tijd namelijk best lekker. De post, houdt ook zo van nieuwe jasjes. Dan weer rood, dan weer oranje. En laatst zag ik dat Mart Smeets ook weer een nieuw jasje heeft gekocht.
Wat heb ik precies gedaan? Nou, ik heb ook oranje gekozen, net als de post. Een andere foto ook. En ik heb maar eens een pagina ´Gedichten´ aangemaakt. Want zonder je goed te profileren, kom je ook niet verder dan de plaatselijke boekhandel. Gedichten dus. Het zijn ze nog niet allemaal. Nog lang niet... Maar nu en dan zal ik het wat aanvullen.
De foto van mijzelf heb ik niet aangepast. Daar zul je het mee moeten doen. Zoals je het eigenlijk maar met heel de website moet redden. Dat doe ik ook. Mijn jasje past me goed. Dat voel ik. Later meer.

Wie dit leest is gek

2011-06-22T20:04:00.000+02:00

´Wie dit leest is gek.´
Persoonlijk vind ik dit de grootste Nederlandstalige literaire verhandeling die bestaat. Niet alleen is hij alom bekend, hij is ook nog eens origineel, uitdagend, snedig, op de man af, hij is treffend, veel aangehaald, gekopieerd, en je kunt er gewoonweg niet omheen. Ben je eenmaal begonnen met lezen, dan ben je gegrepen door deze boeiende zin. Het laat je niet meer los.
Je bent gewoon gek.
En daarna blijft de zin door je hoofd rondspoken. Hoe kon ik zo stom zijn om het te lezen. Was ik er maar nooit aan begonnen. Wat is het nut hiervan?
En ís het eigenlijk wel zo stom om het te lezen? Want wat wil de schrijver van deze verhandeling eigenlijk precies zeggen met deze woorden?
Ach, het is poëzie.

Brrrrrrr!

2011-05-25T15:56:00.004+02:00

Ik las: 'SBS vindt amusement bij publieke omroepen achterhaald'
Goh, dacht ik. Dat zou betekenen dat het amusement op SBS meer van deze tijd is, en dat beangstigde me toch wel een beetje.
Ik las: 'De publieke omroepen kunnen het genre amusement laten vallen, omdat de commerciële omroepen in ruime mate amusementsprogramma's aanbieden.'
Tja, dacht ik, maar da's toch een ander soort amusement. Vlakker. Zoiets.
Ik las: 'Van Stade (topman van SBS) zei eveneens dat commerciële zenders net zo goed een publieke taak kunnen vervullen. Hij noemde daarbij Hart van Nederland en de programma's van Peter R. de Vries en Alberto Stegeman als voorbeeld.'
En ik dacht... nee ik zei het hardop: "brrrrrrrr!!!"
Kijkt deze man wel eens naar deze programma's? Ik noem dat geen amusement. Ik veeg er mijn billen niet eens mee af.

Bron: Nu.nl

Geregeld 3

2011-04-07T17:30:00.003+02:00

Ik moet even iets rechtzetten. Want na mijn klacht aan het adres van de gemeente Bergen in ´Geregeld 2´ moet ik nu eerlijk bekennen dat de verwijderaars van het groen van de buurvrouw en mij enigszins in hun recht stonden. De beplanting stond namelijk op gemeentegrond, bleek na een telefoontje aan het hoofdkwartier.

Neemt niet weg dat het vrij on-netjes is om het zomaar, zonder overleg weg te halen, maar de mensen waren dan ook weer zo goed om het spul op te slaan en opnieuw beschikbaar te stellen voor het aanleggen van een nieuwe haag op de juiste plaats (het eigen perceel). Zij kwamen het zelfs met een karretje brengen en gaven ons twee nieuwe struikjes cadeau. Top! De tuin is nu een stuk kleiner, maar het staat er vrolijk bij, dat gewas.

Wie ben ik (episode 1) - Ik en apparaten

2011-04-03T15:40:00.002+02:00

Ik kan apparaten repareren door er heel positief bij te gaan staan.
Dat zal met mijn aura te maken hebben.
En anders geef ik er een klap op.
Lukt dat ook niet, dan maak ik het open.
Als ik kan doorgronden hoe iets werkt, dan kan ik het ook best repareren.
Als dat niet lukt, kun je het weggooien.

Geregeld 2

2011-04-01T18:31:00.002+02:00

Ik wilde hier een blog plaatsen over de Bergense gemeentelijke kruistocht tegen eigen initiatief. Het zou onder andere gaan over de haag van boompjes en struiken die mijn buurvrouw aan de rand van onze gezamenlijke tuin plaatste. Een mooi initiatief vond ik zelf. En daarom was ik al ondersteunend bezig met het dagelijks bewateren en lieflijk toespreken van deze nieuwe aanwas.
Echter, op een winderige dag in april waarop ik niet thuis was, heeft de gemeentelijke dienst besloten de boel eruit te trekken en op te ruimen. Ik vond dat jammer, maar vooral laf omdat deze mensen mij bijna dagelijks wel even in de tuin zien staan, maar er dan niets van zeggen. Bovendien hadden zij de boompjes best in de tuin mogen deponeren in plaats van verdonkeremanen. Ik zinspeelde uit frustratie op een blog, maar ineens bedacht ik me dat ik er al eens een heb geschreven over deze Bergense tirannie. Daarom op herhaling.

Geregeld (woensdag 18 augustus 2010)

In een uitgelaten bui had ik op een dag wat bloem- of plantzaden uitgestrooid aan de rand van het grasveld dat ik - vind ik - wel mijn tuin mag noemen. Maar er gaat tegenwoordig veel om in onze hoofden en al snel vergat ik de dag, tijd en het gebeurde. Maanden slopen voorbij, en de keren dat ik uit mijn raam keek, bezag ik slechts de hemel. Tot mijn ouders op een dag voorbij waren gereden en mij vroegen hoe die leuke bloemen in de berm daar waren gekomen. Zo mooi op een rijtje.
"Dat is vast toeval", zei ik. Dat kan nauwelijks, dachten zij. Maar ook al waren de meningen erover verdeeld, het was een mooi gezicht. Zomers, vrolijkmakend en het leek wel een echte tuin.
De dag daarop fietste ik er zelf langs, en dacht toen ineens: hé! Die zaadjes, die heb ik geplant! En ik ging er eens bij staan kijken en genoot oprecht en trots van mijn eigen bloemenperkje. En elke ochtend nadien keek ik er even naar. Tot ik op een dag op vakantie ging naar Schotland.
Tweeënhalve week zonder mijn bloemen was best goed te doen. Sterker nog, na drie dagen dacht ik er al niet meer aan. En toen ik thuiskwam, was het eerste wat ik bekeek niet eens de berm, maar het groengeregende gazon. Mooi, dacht ik nog. En ze hadden de kantjes ook netjes gemaaid. Waarop ik ineens weer aan mijn bloemetjes moest denken. Weg waren ze. Ze waren weg!
Blijkbaar houdt de gemeente Bergen er niet van, dat eigen initiatief op en in de grond. Blijkbaar moet de boel strak en geregeld zijn, precies volgens het beleid. Wildgroei moet de kop ingedrukt worden.
Dagelijks kijk ik nu of er alweer iets terug groeit. Maar tot op heden heb ik moeten constateren dat dit niets is. En nu denk ik ineens, dít is wat maakt dat wij Nederlanders ons niet verbonden voelen met onze omgeving. Elk initiatief wordt al decennialang stelselmatig de kop ingedrukt. Elke vierkante meter heeft in ons land een bestemming, en daar mag pertinent niet van worden afgeweken.
Waag het niet om ergens een boompje te planten. Waag het niet om je kinderen in een plantsoen te laten spelen. Bemoei je nooit met de berm voor je huis.
Hoe kunnen wij ons verantwoordelijk voelen voor onze omgeving als we er niets over te zeggen hebben, als we er eigenlijk niet eens aan mogen zitten, als het allemaal voor ons geregeld wordt? Waarom zouden we zwerfvuil aanpakken? Daar is de gemeente toch voor? Waarom zouden we de stoep in de winter ijsvrij maken? Dat is de taak van de overheid. Daar betalen we belasting voor.
Staat er iemand verloren langs de weg met een lekke band, dan belt hij de wegenwacht maar. En zit er een hondje vastgevroren aan de brug. Bel dan vooral de politie. Los het niet zelf op. Ik herhaal: niet doen! Wees passief en vrij van enige druk op uw gemoed.

Open ramen

2011-03-31T19:10:00.002+02:00

Voor open ramen dicht ik niet.
Ik klim er dikwijls door naar buiten.
Hang mijzelf dan in seringen,
en vlei me kansloos voor de ruiten.

Voor open ramen dicht ik niet.
Ik zou ook niet willen als ik kon.
Nee, als ik kon, dan zou ´k de lucht in springen.
Maar ik hang nu al tevreden in de zon.

Voor open ramen dicht ik niet.
Nee, ook niet aan de buitenkant.
Liever hoor ik vogels fluiten,
en leg mijn blote voeten op de rand.

Voor open ramen dicht ik niet.
Ik kan niet zonder buiten zijn.
Ik kan mijzelf gewoon niet bedwingen,
daar onderaan het raamkozijn.

Voor open ramen dicht ik niet.
Omdat ik me door al die vogels en die groene weiden
- echt, ik kan het niet vaak genoeg vertellen -
mateloos laat afgeleiden - in de zon, welteverstaan.

Uit: De zeeuil, Uitgeverij De Houten Hemel 2010

Een puntje van kritiek

2011-03-29T09:10:00.006+02:00

´Twitter maakt van een band een frummeltje.´ Zo heet het artikel in de Trouw van zaterdag 26 maart jl. ´Iedereen geeft op internet zijn mening over alles wat hij meemaakt´, wordt er geklaagd.
Bijzonder hoogleraar kunstkritiek Maarten Doorman gaat nog verder. Hij heeft het over de dommen, de lolbroeken, de argelozen en de bedriegers die op blogs over kunst stamelen, mopperen, kletsen en zwetsen. ´Je zou kunnen spreken van de onophoudelijke schreeuw om aandacht van slecht geïnformeerde zielepoten.´
Ik vind dat nogal denigrerend wat meneer Doorman zegt. En argeloos, en dom. Alsof kunst alleen door de elite kan worden begrepen of door iemand die ervoor heeft gestudeerd. Alsof de recensent meer verstand heeft van muziek dan de liefhebber in het publiek.

Een van de hinderlijkste vormen van amateurisme vindt Doorman dat critici op internet nooit verder komen dan hun eigen mening.
En dat vind ik nou helemaal interessant. Want wat een recensent doet, is ook niets anders dan zijn eigen mening geven. Ja, of hij moet een recensie schrijven over de lengte van het muziekstuk, de kleur van een cd-hoes of het gramsgewicht van de boekpagina´s. Dat zijn namelijk feiten.
Als een recensent zegt dat het publiek zichtbaar genoot van de voorstelling, dan is dat ook zijn mening. Of als hij stelt dat een schrijver zich er wel erg makkelijk vanaf heeft gemaakt, dan is dat eveneens: een mening.
En ik moet zeggen: ik kan mij doorgaans beter vinden in de mening van een zielepoot, zoals Doorman dat noemt, dan die van een zogenaamde (regelmatig verbitterde) recensent.

´De amateurrecensent acht zijn mening gelijkwaardig aan die van de deskundige.´
En dat is hij ook. Ik durf te wedden dat er genoeg van die verfoeide twitteraars zijn die net zoveel, dan wel meer verstand van zaken hebben dan de ´deskundige´ recensent. Doorgewinterde concertgangers zijn niet dom. Integendeel. Ze zijn vaak goed ingelezen, zij hebben kennis van zaken en beschikken over vergelijkingsmateriaal. En het allermooiste van alles is: ze zijn vaak onbevooroordeeld en worden niet geremd door die begrenzende ´deskundigheid´.

Ja, ik hecht veel waarde aan de mening van jan publiek. Als ik nadenk over de aanschaf van een duur boek dan heb ik daar heel veel aan. De mensen vertellen op internet wat ze ervan vonden. Wat ze er écht van vonden. Of het lekker leest, of het iets toevoegt aan de al bestaande uitgaven, of ze er iets mee konden en of het de prijs waard is, of het ze heeft geraakt. Dan interesseert het mij minder of de stijl wel de juiste is, of wat Maarten Doorman ervan vindt.

Maar dat is mijn mening.

Saai zeg

2011-03-19T17:36:00.006+01:00

Kom op zeg, een beetje fantasie alsjeblieft! Alsjeblieft!
Ik verbitter mij al jaren over die grauwe, tot de hemel reikende betonhagen, die identiteitsloze grijze symmetrisch ingedeelde stapels stenen, die vreselijke inspiratieloze eenheidsworst, die aftandse zielloze gebouwen die in Nederland als zakken stront de lucht in worden getrokken. Zo, dat is eruit.
In Zweden en Noorwegen snappen ze het wel. Misschien ingegeven door de lange winters aldaar, geven ze hun lieflijke houten huisje een leuk kleurtje. Rijd eens in Drachten naar het station, en geloof mij, dan zul je deze lelijke NS-kolos naderend naar de linkerkant kijkend, denken: goh, dat hebben ze hier leuk gedaan, zeg. Een rijtje huizen waar aandacht aan is besteed, in diverse kleuren. Huizen die met liefde daar zijn neergezet.
Is er dan niemand die nadat hij in 1926 onder een tram terechtkwam, dezelfde ideeën kan opbrengen als Gaudi? En is er dan niemand ook maar een fractie als Hundertwasser? Niemand? Weet niemand zich te ontworstelen aan deze blijvend om zich heen grijpende fantasiedempende epidimie?
Of zijn onze welstandscommissies (ook wel ´schoonheids´commissie genoemd; hoe komen ze erop?!) nou zo star en saai dat zij dit niet goedkeuren? Of, nog erger, verzetten wij burgers ons er soms tegen als er eens een lieve kleine architect met een groot kunstzinnig plan op de proppen komt? Is het dan toch waar, leven wij in een land van ´doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg´? Hè bah.

God?

2011-03-16T21:36:00.002+01:00

Ik ben een existentialist valt hiernaast te lezen. Dat staat er al een tijdje en ik was eerlijk gezegd een beetje vergeten wat het precies inhoudt...

Het existentialisme is een 20e-eeuwse filosofische en literaire stroming die individuele vrijheid, verantwoordelijkheid en subjectiviteit vooropstelt. Het existentialisme beschouwt iedere persoon als een uniek wezen, verantwoordelijk voor eigen daden en eigen lot. De uitdaging van ieder individueel mens is, om in afwezigheid van een transcendente god en binnen zijn absurd en zinloos bestaan, zijn vrijheid te gebruiken om een eigen ethos op te bouwen en zijn bestaan zodoende zin te geven. Bron: Wikipedia.nl

De visie op God van ons existentialisten kent twee wegen. Een daarvan is dat het weten of een God bestaat niet binnen de mogelijkheden van de menselijke geest ligt. Een ander is mij een beetje vaag, maar klinkt vrij ontkennend betreffende ditzelfde bestaan.

Anyway, ik hang voorlopig de eerste visie aan. Ik geloof niet dat het voor de mens ooit met enige zekerheid is vast te stellen of God werkelijk bestaat of heeft bestaan. Er zijn aanwijzingen, dat wel. Maar er zijn even zovele gronden om zijn of haar bestaan te betwijfelen. En dat zal wel immer zo blijven.

En daarom is het misschien maar beter om mijzelf hier niet teveel mee te vermoeien. De keuze ´geloven´ of ´niet geloven´ heeft gewoon niet zoveel zin als je gelooft dat het antwoord op deze vraag niet binnen de mogelijkheden van je eigen geest ligt.

Bovendien geloof ik al in Beatles.

Ook weer opgelost.

Laat de lente maar komen

2011-03-06T12:55:00.004+01:00

In het voorbijgaan vond ik, en daar komt ie: een vers gebruikte verfkwast, twee ijsco-papiertjes, een Red Bull-blikje, drie lege waterflesjes, twee plastic bekertjes, een dropzakje, een of andere onsoortige verpakking met een beveiligingssticker erop, van die plastic strips die je om stapels folders of kranten vindt, een leeg sigarettenpakje en een brok cement van circa dertig bij veertig centimeter. Laatstgenoemde heb ik opgetild en pontificaal op het pleintje naast mijn huis gezet, omdat ik weet dat een van de bouwvakkers die de afgelopen weken bij een van de buren is bezig geweest, dit in de bosjes moet hebben gedumpt. Ook de verfkwast komt daar vandaan. Ik kon precies de witte verfvlekken volgen die tijdens de stiekeme worp vanaf de parkeerplaats op de blaadjes zijn gespat. Deze kwast heb ik netjes in de grijze bak gegooid, waar een andere buurman al de zak vuilnis, zeer vermoedelijk afkomstig uit een van de werkbusjes had opgeborgen.
Het is schrikwekkend hoe achteloos men met zijn afval om gaat. Ronduit asociaal zelfs, hemeltergend en er zou eigenlijk een hele pijnlijke straf met een roestige ijzeren staaf en een... nou ja, laat ik het loslaten. En dat deed ik ook, want de zon scheen, en ik was bezig met: tuinieren.

Tuinieren werkt verfrissend. Lekker met de bladhark door de tuin rennen en dan al die reeds woekerende bijna maagdelijk lichtgroene plantjes blootleggen. Ineens weet je weer hoe mooi een tuin eigenlijk is. En als de zon dan ook nog schijnt, begin je je ernstig te verheugen op de lente.
Tuinieren is soms hard werken, maar je hebt dat niet zo in de gaten, want terwijl je werkt, kijk je voortdurend om je heen, of je neemt af en toe even afstand, en dan zie je het eindresultaat steeds dichterbij komen.

En dan ben je klaar. En dan begint het pas echt. De grond is los gewoeld, alles is voorbereid, de jonge plantjes kunnen ongestoord hun gang gaan en jij zit binnen lekker rozig door het raam naar buiten te kijken. Genietend van al die planten en bloemen die straks gaan leven en kronkelen en groeien en uitkomen. Van dat ingegraven omgekeerde bloempotje waar hopelijk een hommel zich in zal nestelen. Van de vogeltjes (het is hier nu een invasie van mezen, merels en vinken). En van het zwerfvuil, dat nu netjes opgeborgen in de vuilnisbak ligt. Zo zet je ergernis om in iets positiefs. Laat maar komen die lente.

Kamervragen

2011-03-04T08:42:00.007+01:00

Soms zit een mens met vragen. Vragen die zomaar opkomen na het lezen van een nieuwsbericht. Vragen die je blijven bezighouden, zelfs midden in de nacht. Zoals: wat maakte die twee mensen in Libië zo belangrijk dat minister-president Rutte himself zich ermee bemoeide, er drie militairen en een marinehelikopter voor werden ingezet en een diplomatieke rel werd geriskeerd?
En waarom lieten deze militairen zich verrassen? Het is toch gewoon een kwestie van aanvliegen, landen, mensen aan boord nemen en als de donder vertrekken? Het lijkt mij minstens drie keer zo lastig om de rol van de andere partij aan te nemen en een aanvliegende helikopter, in het voordeel met zijn helikopterview, te overmeesteren.
En dan deze: waarom werden de twee mensen die geëvacueerd moesten worden, nadien het land uit gezet door de Libiërs? Blijkbaar waren zij voor de Libiërs dus totaal onbelangrijk. Vanwaar dan deze actie? Ze hadden het land blijkbaar zo kunnen verlaten. Waarom dit risico? En waarom de bemoeienis van onze minister-president? Dat doet vermoeden dat het geen spoedklus was.
Laat hier nou eens kamervragen over komen. Want dit is nog eens interessant!

Doe eens anders

2011-02-21T14:19:00.007+01:00

Ik was weer eens een weekendje in Drenthe. En zoals bekend, lees ik dan het Dagblad van het Noorden. Er stond een artikel in over boerenbontservies. U weet wel, dat witte spul met die blauwe, rode en groene bloemetjes, takjes of weet ik veel wat het zijn.
Het is weer in. Waar men er doorgaans vermoedelijk niet om kon malen, blijkt menig huishouden nu hard op zoek te zijn naar boerenbontservies. En waarom? Vanwege het televisieprogramma Boer zoekt vrouw...
En dat is niet alles. Nee, toen televisiegastvrouw Yvon Jaspers een tijdje in een Fiat 500 reed, steeg ineens de vraag naar die oude Fiatjes 500. En nu Yvon in zo´n leuke oude Volkswagenbus rijdt, willen we allemaal zo´n gave kar.
Leuk toch? Nou, het zal wel. Ik kan er met mijn hoofd nooit zo goed bij, dat kuddegedrag, dat meewaaien, dat volgzame. Wat is dat toch dat we iets waar we ons hele leven geen aandacht aan hebben geschonken, ineens allemaal moeten hebben omdat Yvon Jaspers het heeft.
Was dit soms waar we naar op zoek waren? Zoeken we een nieuwe geestelijk leider en is Yvon daarvoor de aangewezen persoon. Is zij de nieuwe messias?
Ik vermoed dat als Yvon aankomende zondag koeienstront in haar haren smeert, dertigduizend Nederlanders de dag erop naar het weiland fietsen om hetzelfde te doen.
Is dat het, of is het gewoon weer een onschuldige trend?
Ik gruwel van trends. Ik vind het onnozel. Op een dag was er een iets te dik meisje met een vetrolletje voor, en een vetrolletje achter, die haar truitje te heet had gewassen. Noodgedwongen, moest zij de straat op om een boodschap te doen en werd voor de supermarkt pardoes geïnterviewd voor een of ander televisieprogramma over mode en trends. En zie daar! Half Nederland zag haar daar staan, en een week later liep bijkans elke vrouw een jaar lang rond in een iets te kort shirt waaronder een vetrol vandaan kwam lubberen. Dat was mode, een trend, maar tegelijk een ontzettend stom gezicht.
En dat kun je dan een keer tegen ze zeggen, dat kun je twee keer zeggen, maar het komt niet aan. En ik ben bang dat dit schrijfsel dan ook geen enkele zin heeft. We zullen ermee moeten leren leven dat we de komende twee jaar als we ergens te gast zijn uit boerenbontservies moeten eten en van de zomer in heel Zuid-Frankrijk die irritante Hollandse Volkswagenbusjes zien rondrijden.
Nou begrijp ik ook niet waarom half Nederland in juli naar Zuid-Frankrijk gaat. Er is daar namelijk niets. Ja, mooie natuur en zon. Maar al het moois wordt je afgepakt door die hordes Nederlanders die je drie weken lang om je heen hebt hangen. Er is niets idyllisch aan Zuid-Frankrijk in de zomer. Fransen zijn ook helemaal niet gastvrij, eerder egoïstisch (mag ik dit zeggen, na die Mexicanen-kwestie van Top Gear?).
Zuid-Frankrijk is ook een trend. Maar dan een hele lange waar we nooit meer vanaf komen. Misschien gaan we naar Zuid-Frankrijk omdat we graag onder Nederlanders zijn. Of omdat iedereen het doet. Ja, óf omdat het zo hoort. Omdat een onbekende hand, misschien een televisiepersoonlijkheid uit de jaren ´60 of ´70 het ons heeft opgelegd.
Ik las dit weekend ook de ANWB-Kampioen. Dit doe ik meestal vanwege de soms hilarische ingezonden brieven. Dit keer stonden er reacties in op de vraag of we ook in Nederland de fietshelm voor kinderen moeten gaan verplichten.
´Ja!´, zei een dame resoluut en vervolgens met gevoel voor drama: ´Het gaat hier wel om het hoofd van mijn kind!!´
Nou wil ik de dame iets zeggen: als jij wilt dat je kind een fietshelm draagt, koop er dan een en wacht niet tot het verplicht wordt. De vrije wil bestaat nog steeds, en het is toegestaan om anders te zijn.
Ja, doe eens anders.

Toekomstdromen

2011-02-13T20:47:00.005+01:00

Nu wist ik weer niet wat een Ipad was! En nog geen dag later dacht ik dat een ´app sleep cycle´ een kek apparaatje was dat je in een of andere esoterische winkel kon kopen (of zo). Ja, het is geen onwil hoor, maar weet je, de ontwikkelingen gaan zo snel dat ik op een gegeven moment heb gedacht: ik wacht wel tot het definitieve ontwerp klaar is, anders blijf ik maar kopen, en kopen, en kopen, en uitvogelen.
Dat is overigens niet de reden dat ik thuis nog een ouderwetse pick up heb staan waarop ik langspeelplaten draai. Nee, dat is uit nostalgische overwegingen. Maar ook omdat mijn cd-speler regelmatig hapert.

Cd-speler. Ook dat zal wel hopeloos ouderwets zijn. Maar ik wíl ook wel iets anders, maar wat is dan het definitieve ontwerp? Ik zou mijn cd´s wel willen digitaliseren en dan zo in mijn stereoset willen importeren. En zoiets zal dan ook wel bestaan... Maar dan denk ik: stel nou dat er straks een apparaat is waaraan ook nog eens mijn computer verbonden is en waarmee ik dan tegelijk dvd´s kan kijken en beeldbellen en mijn BMI kan berekenen en teletransporteren en de hele ram bam of mik mak. Zeg maar één groot (maar dan ook liefst compact) elektronisch zenuwcentrum dat ik kan inklappen en in mijn zak kan steken en dat gewoon vijftig jaar meegaat en niet meer wordt doorontwikkeld.
Dat zou mooi zijn.
Dan tel ik ook weer mee.

Arm kind 2

2011-02-13T20:22:00.006+01:00

Ik schreef er op 21 september van het vorige jaar al over. En het houdt maar niet op, die media-koorts rond haar persoon. Nog steeds lees ik bijna elke dag over dat ene meisje, en nog steeds krijg ik elke dag een beetje meer medelijden met haar.
Ik heb het nog steeds over Lindsay lohan (24). Rijden onder invloed, drugsgebruik, en nu dan ook nog eens mishandeling en het meest recent: diefstal.
"Ik zou nooit stelen, als mensen zich dat afvragen", schreef Lohan donderdag op Facebook. En ik geloof haar. En dat wil ik haar ook zeggen, maar er zijn tientallen Lindsay Lohan´s op Facebook!
"Het is gewoon absurd", vindt Lohan (en dat vond ik nou ook).
"Ik wil gewoon weer op de set staan, met rust gelaten worden en aan het werk"
Ik vind dat Lindsay een kans verdient. Dus laten we haar nu toch eens met rust laten. Kom op allemaal. Geef haar wat lucht.
Al zal ik haar missen. Want na een jaar elke dag over haar te hebben gelezen, ben ik toch wel een beetje aan haar gehecht geraakt.
Of ´verknocht´ eigenlijk. Dat klinkt mooier.

Zij is...

2011-02-12T19:52:00.005+01:00

Zij is als een sluwe poema, wachtend in een boom tot zijn prooi voorbij komt. Een vos in het hoge gras, loerend op die ene kans. Een kerkuil die de donkere nacht doorspied. Een wolf hongerend aan de voet van de berg. Een arend op de rand van zijn nest, terwijl hij geconcentreerd het dal in tuurt.
Zij is de poes. En zij zit vanachter het raam tussen de hal en de kamer al een dik uur naar mij te kijken. Met een ijzeren geduld. Eten wil ze. Nog meer eten. Ik heb er een atlas voor gezet en een krant voor gehangen. Doodnerveus word ik ervan.

Een leven van plezier

2011-02-10T21:39:00.001+01:00

Ik leid een leven van verlangen.
Ik leid een leven van plezier.
Ik leid een leven van genoegen.
Mijn leven is een Belgisch bier.

Uit gelezen

2011-02-09T22:25:00.005+01:00

Vanavond las ik de biografie van Roald Dahl uit. Het was een werkelijk fantastische ervaring. Ik ben overweldigd. Een beter moment om dit boek te lezen, was er niet voor mij.
Het spannende proces van het schrijven, de humor, de vasthoudendheid, de afkeer van het etablissement maar tegelijk de hunkering naar haar erkenning, het tikken van een ritme met je vingers terwijl je een boek leest... Ach, er staat zoveel in het boek wat mij beroert, maar vooral ook inspireert. Ik zal het nog eens moeten lezen, en nog eens.
Het verhaal van Dahl spoort mij aan om vooral te doen wat mij wordt ingegeven. Te doen waarvoor ik ben geboren. Ik moet schrijven, creëren, mijn geest voeden en weer legen, en met humor.
Misschien wel als in een van Dahl´s favoriete poëziefragmenten: My candle burns at both ends/It will not last the night/But ah, my foes, and oh, my friends – it gives a lovely light.

Vaarwel

2011-02-06T19:53:00.004+01:00

Zojuist las ik het droeve bericht dat Gary Moore is overleden. Gary Moore was mijn favoriete gitarist. Zelden een muzikant gehoord die met zoveel gevoel zijn instrument bespeelde. Slechts 58 jaar is hij geworden. Damn! Ik baal er nu nog meer van dat ik ooit de kans heb laten lopen om hem live te zien en horen spelen. Vaarwel.

http://www.youtube.com/watch?v=LWvygv933H0&feature=related

Wish me luck

2011-02-04T08:04:00.004+01:00

De poes wist natuurlijk allang dat er storm op komst was. Die liep gisteren de hele dag door de tuin te rennen. Sinds oktober had ze als een hongerende zeehond voor de verwarming gelegen, maar nu moest ze er ineens uit.
Toen ik vannacht ging slapen, woei de wind verwachtingsvol rond mijn huis. Heerlijk, dacht ik, en ik nam mijn vaste slaaphouding aan, op mijn rug, mijn handen op mijn buik.
Het liggen ging wel, maar het slapen wilde niet. Een mormel, niet veel hoger en nuttiger dan een stofzuiger sprong op de vensterbank, van de vensterbank, op de vensterbank en er weer vanaf. Daarna moest het eten, over de grond rollen, op de bak en opnieuw op de vensterbank springen. En zo ging dat maar door...
Het was een onrustige nacht. Maar ik heb wat geslapen (denk ik). En toen ik mijzelf vanmorgen met veel moeite van mijn bed naar de douche sleepte en onderweg de kachel ontbrandde, nam de poes alvast haar favoriete plek in bij de verwarming. Ik dacht nog: zucht, wat voor dag zal het worden, en pardoes brak mijn schoenveter af. Nu, op mijn werk aangekomen, zie ik dat ik mijn koffiepas ben vergeten...
Wish me luck...

Mijmeringen

2011-02-03T20:19:00.003+01:00

Eigenlijk wilde ik het gaan hebben over het hoofddoekjesverbod. Maar in het voorbijgaan las ik een bericht dat deze mislukte, uitgedroogde, zeik-discussie in een keer volledig in zijn schaduw zet. Namelijk: Beavis & Butthead keren terug!!!

Ok, niet dat ik Beavis & Butthead nou zo onwijs bijzonder vind, en niet dat ik een tv heb waar ik het op kan kijken, maar toch: Beavis & Butthead horen bij een hele mooie en belangrijke periode in mijn leven: de jaren ´90. Eigenlijk zoals Dr. Snuggles bij de jaren ´80 hoort en weet ik veel wat ze in de jaren ´70 keken... Ach, wat maakt het uit wat we keken. Het gaat om het tijdsbeeld.

In de tijd dat Beavis & Butthead ten tonele werden gebracht, werd ik volwassen (als je het zo wilt noemen). Mijn leven bestond echter niet uit volwassen zaken. Nee, slechts uit het uitproberen en beleven van alles wat binnen handbereik lag. En dat was heel wat.
Ineens sloegen alle cafédeuren open, zat je zingend met je collega´s van je zaterdagbaantje in de bus naar Antwerpen, ging je op pad met de auto van je ouders, reisde je met de trein naar concerten in heel het land, ging je studeren, ´s zomers met je vrienden op vakantie, kwam je op zondag niet voor tweeën je bed uit, ontmoette je wekelijks interessante vogels, en probeerde je eens een jointje uit.

In de tussentijd speelden we eindeloze partijen Risk, droegen we ons overhemd met alle knoopjes los, luisterden we naar geweldige Amerikaanse rock (maar ook hele slechte), dansten we met onze dronken kop op No More Tears van Ozzy Osbourne, maar ook op Praise You van Fatboy Slim, was er een geweldige alternatieve muziekscene waar je je eindeloos in kon verdiepen, speelde je op zijn minst in een bandje, beet je per ongeluk op flippo´s, en keek je dus naar Beavis & Butthead.

Met de re-arrival van Beavis & Butthead heb ik nu mijn eigen sixties: the nineties. Yeah!

Wakker gezongen

2011-01-27T15:31:00.006+01:00

Soms kan ik mensen slecht volgen.
Mijn collega die naast mij zit, zegt: "Die vogeltjes maken ´s ochtends altijd zo´n lawaai. Irritant is dat"
Collega 2 zegt: "Wij hebben een haan op de buurt. Daar word je gek van. Die kraait zelfs midden op de dag"
Collega nummer 3: "Duiven, die zijn pas irritant. Gaan ze ´s ochtends in een boom zitten roekoeën"
Nummer 4: "Ik heb van die hele dikke gordijnen, komt geen daglicht doorheen!"

En ik?
Terwijl de zon opkomt, hoor ik de vogeltjes fluiten. Dan begint in de verte op de kinderboerderij een haan te kraaien en komen er twee duiven voor mijn raam roekoeën. Ik heb hele dunne, lichte gordijnen. Dus zodra de zon gaat schijnen, vallen zijn stralen meteen mijn huis binnen.
"Tijd om op te staan", zegt hij dan.
De natuur roept.
Of nee, de natuur zingt mij zachtjes wakker.

Achterstand

2011-01-24T09:49:00.004+01:00

Jezus, het zal je maar gebeuren! Ben je net 2,5 jaar oud, heb je al een taalachterstand opgelopen!
Ik vind het al knap als je op je 2,5e iets begrijpt van die boe boe en ba ba-woordjes van je ooms en tantes. Laat staan dat je ze zelf hebt leren hanteren.
Gelukkig is de oplossing daar. Peuters met een leerachterstand kunnen vanaf de zomer eerder naar de basisschool: http://www.nu.nl/binnenland/2429759/kind-eerder-basisschool.html
Godzijdank!
Hoe word je anders voor je 15e een groot debater of romanschrijver?

Een doorbraak?

2011-01-22T19:33:00.004+01:00

Wacht even. Ik denk dat ik een doorbraak heb. Ja, het gaat weer over politiek. Ik weet het, daarin ben ik een stommerd. Maar nu denk ik dat ik zowaar iets doorzie.

Lees dit eens:
´De PVV vindt dat het 14-jarige meisje Sahar naar Afghanistan moet worden teruggestuurd.´
´De PVV is en blijft tegen een nieuwe missie in Afghanistan. "Wat ons betreft gaat er niet een man meer voor wat voor missie ook daarheen"´

Dus als ik het goed begrijp sturen we geen getrainde en gewapende kerels meer heen, maar 14-jarige schoolmeisjes.
Dit is een truc. Dat kan niet anders. Ik doorzie het wel! Dat 14-jarige schoolmeisje is vast de nieuwe Mata Hari, of ze blijkt ineens zes jaar ouder te zijn en een getrainde moordmachine.

Ja, of ze menen het echt. En ze zijn echt van plan om een meisje van 14 jaar dat al 10 jaar in Nederland woont, beter Fries spreekt dan Afghaans, alleen maar voldoendes scoort op het gymnasium en later chirurg wil worden, naar Afghanistan te sturen.

Ik weet het niet, maar als ik haar relaas zo lees (http://www.depers.nl/binnenland/528598/Sahar-moet-terug.html) dan zou ik denken: hup, investeren in die meid. Laten we het slim aanpakken. Dan schrappen we die hele missie en dan investeren we het geld dat we uitsparen (een half miljard, lees ik net) in die Afghaanse kinderen die een vak willen leren.

Lijkt me veel constructiever dan het tegenargument van ene Sander van Eijk van de IND: "Dit gezin had al in 2004 een definitieve uitspraak van de rechter en kon toen weten dat ze niet in Nederland mochten blijven. Dat de kinderen vervolgens verwesterd zijn, is de verantwoordelijkheid van de ouders. Die hebben ervoor gekozen om steeds opnieuw asiel te vragen in Nederland en te procederen. Als steeds dezelfde vraag gesteld wordt, komt steeds hetzelfde antwoord. En dat antwoord is nee, je mag niet blijven. Het is geen makkelijke beslissing, maar wel een zorgvuldige."

Ik vind dat net zo´n shit-argument als ´hij begon´ of ´ik zat daar´. Of nog erger: ´regels zijn regels´. Da´s makkelijk verschuilen. Het voegt inhoudelijk helemaal niets toe aan de discussie over Sahar.

Ze zegt: "Mijn toekomst is hier, ik wil verder leren, ik wil voetballen en zwemmen en werken" Kijk. Wordt er eens geïntegreerd, is het weer niet goed!

Sterkte ermee!

Oude muziek

2011-01-18T15:05:00.006+01:00

Soms ben ik ineens bang dat ik een ouwe lul ben. Niet dat ik mij zo voel, maar wat moet men wel niet van mij denken?
Ik heb het over mijn keuze van muziek. Die is niet zo van ´deze´ tijd. Ik luister o.a. naar The Beatles, Van Morrison, Billy Joel, de jaren ´70-Linda Ronstadt, The Tragically Hip, The Alarm, Belly en Jewel en Heather Nova die overigens nog wel aardig van ´nu´ zijn.

Nog niet zo lang geleden deed ik een aantal gouden tips van de hand. Drie albums uit begin jaren ´70, waaronder het eerste solo-album van Paul McCartney, getiteld ´McCartney´. Nu luister ik alweer twee weken naar een ander solo-album van de man, getiteld ´McCartney II´ uit 1980. Ook dit album heeft hij helemaal zelf ingespeeld. Maar waar ´McCartney´ aardig toegankelijk was, is dit album vrij experimenteel en vereist het wat tijd om ervan te gaan houden. Het bevat veel elektronische muziek, waaronder een paar vrolijke stampers en een stel zachte (niet softe) ballads.
Persoonlijk is het een van mijn favoriete albums. Ik raak er heel ontspannen van. Maar zoals ik zei: het is even wennen.

Ik vraag mij bij het beluisteren van zo´n album wel eens af hoe het zich vandaag de dag zou houden. Tussen de hedendaagse popmuziek. Maar omdat ik zo´n oude popmuzieklul ben, weet ik eigenlijk niet wat voor muziek tegenwoordig populair is. Ik heb mij daar al een tijd niet in verdiept. Simpelweg omdat er het laatste decennium in mijn oren zo weinig aansprekends is gemaakt dat ik mijn interesse een beetje ben verloren. Een band als Keane vond ik wel aardig, maar het doet me te weinig, het raakt me niet. Hetzelfde geldt voor Coldplay. Leuk, maar niet bijzonder. Maar... het oordeel is het graf van de verwondering, dus stelde ik mijn geest open en zocht ik de top 40 eens op.

Mijn oog viel meteen op de nummer 1: Hello van Martin Solveig. Een Scandinavische naam, dacht ik. Altijd interessant. Dus toog ik naar Youtube.com en luisterde hiernaar:

http://www.youtube.com/watch?v=3Na85fPGYCM

Daar wordt een mens niet vrolijk van... dus rolde ik verder door de top van de hedendaagse hitlijst, via Adele, ene Bruno Mars, Lange Frans en Caro Emerald. Maar niets waarvan ik dacht: goh, daar ga ik mij eens in verdiepen.
Armand van Helden kan ik bij voorbaat overslaan, Ilse de Lange kende ik al, vind ik mooi maar op den duur een beetje saai, Jan Smit komt er bij mij niet in, net als Nick & Simon en Britney Spears. James Blunt levert mij een allergische reactie op en Travie McCoy deed mij in eerste instantie een beetje als een Ierse folk-zanger aan, maar bleek een ordinaire jatmuis.

http://www.youtube.com/watch?v=04zaL7wIbmc

Ik ging eens in mijn geheugen graven. Wat heeft mij de laatste jaren dan wel kunnen bekoren? En ineens herinnerde ik mij een prachtig liedje van The Great Lake Swimmers:

http://www.youtube.com/watch?v=eQ6W_cq-zQ0

Probleem is alleen dat de andere liedjes die zij, vast met volle overtuiging, maakten, mij niet zo boeiden. Dus wendde ik mij weer tot de hitlijst, waarop ik de naam John Mayer tegenkwam. Ik heb die naam vaker gehoord, dus nam ik aan dat het de moeite waard moest zijn. En waarempel, het heeft wel iets. En ik dacht: laat ik mij dan maar open stellen voor John.

Maar intussen draai ik nog even een vrolijke stamper uit 1980:
http://www.youtube.com/watch?v=-mtkv3xS7hk

Wat een keuze

2011-01-13T19:24:00.004+01:00

Woonboulevards. Ik snap niet dat iemand voor de lol naar een woonboulevard gaat. Al die meubels! Al die mensen! De meubelboulevard, dat doe je alleen heel doelgericht, dat kan niet anders. Je hebt een nieuwe bank nodig, er was net geen kennis voorhanden met een tweedehandsje, dus rijd je op een maandagochtend snel even de parkeergarage in, zoekt een bank uit, en sneakt er weer vandoor. Toch?

Ik vind de Ikea al een beproeving. Eén hal gaat nog wel. Twee hallen, ok. Maar halverwege hal drie val ik toch echt in een diepe depressie. En dan zijn we nog niet eens bij de stofjes aanbeland. Want dat heb ik dan altijd. Ik ga altijd naar de Ikea met iemand die vooral geïnteresseerd is in de artikelen die in de laatste drie hallen staan opgesteld. Zo´n beetje als bij mij alle ergernis van huilende kinderen, kibbelende geliefden, voor mijn voeten lopende bejaarden, tl-licht en het besef van mijn geestdodende bezigheid door mijn onrustige benen raast.

Net zo erg vind ik misschien wel zo´n mega bouwmarkt. Ik heb daar echt niks te zoeken. Ja, een klauwhamer misschien of een stel werkhandschoenen. Maar als ik mijn huisje wil opknappen en een stap in zo´n bouwmarkt zet, zakt de moed me compleet in de schoenen. Al die verschillende kranen, die doucheringen, toiletpotten, gereedschappen, ringetjes, pijpjes, afdichtdeksels, rubbers, kwasten, krabbers, spijkers, mijn God! Wat een hel!
Ga eens als volwassen man naast zo´n rij toiletpotten staan. Een lulliger beeld kan ik me niet bedenken. Je zoekt toch gewoon een toiletpot? Wat maakt het nou uit in welke vorm hij is gegoten? Het is een toiletpot! Je gaat thuis toch niet glimmend van trots naar je toffe plee staan kijken?

Nog niet zo lang geleden was ik bij een tuincentrum in het noorden van het land. Je wilt niet weten wat ze daar allemaal verkopen. Speciale buitenwerkjassen, buitenwerkbroeken, buitenwerkoverhemden, buitenwerktruien, buitenwerksokken. En dan niet van een merk, nee hele collecties! Ook tientallen soorten grasmaaiers, en stokken in alle maten en van alle materialen die op dingetjes passen waarvan ik de werking niet eens kan bedenken. En dan heb ik toch een aardige fantasie. Eén attribuut herkende ik wel. Een emmer. En als je daar dan zo´n handige stok aan schroefde, kon je er mooi de vijver mee leegscheppen. Ik zou er niets eens aan denken dat zoiets te koop zou zijn. Laat staan dat ik het zou kopen als ik het wel wist.

Nee, ik koop denk ik liever een boek. Een mooi boek dat ik nog niet ken. En dat ga ik dan lezen op mijn tweedehands bank, of op mijn oude groene toiletpot met houten bril, of straks in het voorjaar, op een boomstronk in mijn verwilderde tuin.

Mooi is dat

2011-01-12T19:36:00.006+01:00

´2010 evenaart het warmste jaar ooit´, aldus het Amerikaanse National Climatic Data Centra. Mooi is dat. Ik heb nog nooit zo weinig zon gezien als in 2010!
Hoe krijg ik het voor elkaar. Heb ik precies alle stekjes uit weten te zoeken waar op dat moment even de zon niet scheen, en het dus niet zo warm was.
Toen ik in april in mijn tentje ergens bij Apeldoorn kampeerde, vroren mijn tenen er bijkans af. In mei, in de Franse Pyreneeën, werden we verrast door zware sneeuwval en hagelbuien. In de drie weken Schotland in juli keek ik ´s ochtends regelmatig op mijn telefoon of het inmiddels dag was en ik mijn tent uit kon. En toen ik begin september voor de tweede (!) keer dit seizoen kans zag om naar het strand te pedaleren, trok de hemel ineens potdicht.
Ik weet niet hoe het zit. Maar van een warm jaar heb ik op de plekken waar ik was helemaal niets meegekregen. En ik denk dat we er allemaal een beetje last van hadden. We trokken eind december niet voor niets een snelheidsdeken over ons land.
Snelheidsdeken.
Ik tip het als het ´Woord van het jaar 2011´.
Maar dat terzijde.

Een nieuw fenomeen

2010-12-31T13:40:00.005+01:00

Hoewel het onderwerp er niet echt toe uitnodigt, wil ik dit bericht positief beginnen. Gewoon, omdat ik geen zin heb om te zeuren.

Het valt me dit jaar alles mee! Het is vrij rustig op de buurt, en ik heb een muziekje opgezet zodat de poes rustig doorslaapt en niet de hele dag met de oren gespitst in een hoekje van de kamer neurotisch zit te zijn met een hartslag van weet ik veel hoe hoog.

Persoonlijk vind ik vuurwerk prachtig om te zien. Ik heb in Duitsland eens een geweldige show bekeken. Dat is best genieten, zo aan de waterkant met een glas bier in je hand en een zwoel avondlijk zomerbriesje om je zonverbrande hoofd.

Ja, zo kan ik genieten van vuurwerk. Maar wat ik nog steeds niet begrijp, is dat in Nederland jan en alleman het mag afsteken. Voor mij zijn het explosieven waar zorgvuldig mee om moet worden gegaan. Maar er is geen enkele controle op. Ja, of het wel legaal is. Maar ook legaal vuurwerk kan hard aankomen als het verkeerd wordt gehanteerd. Bovendien is het geknal ergerlijk, maar dat is mijn mening.

Ook ik heb daarom twee jaar terug de petitie ondertekend die een verbod op consumentenvuurwerk moest opleveren. Helaas is het er niet van gekomen. Een echt goede reden was er in mijn herinnering niet. Ik vermoed dat de economische waarde van vuurwerkverkoop te groot is (daar heeft Den Haag vaker last van).
Wat dan minder belangrijk is, zijn onze huisdieren, de milieuschade, de opengereten eendensnavels, het menselijk leed en de medische kosten die ermee gepaard gaan.

Desondanks (want ik zou niet zeuren) vind ik het een boeiend tafereel. Het is vandaag 31 december en dan mag je vanaf 10 uur ´s ochtends ongestraft vuurwerk afsteken. De achterliggende reden ken ik niet, maar prima. Ik kan me ook best voorstellen dat al die duizenden euro´s (!) die sommige mensen uitgeven aan vuurwerk niet tussen twaalf uur ´s nachts en pakweg half twee de lucht in geschoten kunnen worden. Dat is ondoenlijk en zou misschien vuurwerkstress opleveren met mogelijk gevaarlijke situaties als explosieve huisvaders. Want volgens het NRC is het vooral de Nederlandse man die van knalvuurwerk houdt.

Anyway, het is een boeiend tafereel. Vanmorgen zag ik een man met zijn twee kleine dochters over straat lopen. Ze droegen ieder een grote plastic tas vol vuurwerk dat zij al wandelend over straat afstaken.

En dat is een nieuw fenomeen, zeg ik. Een opkomende traditie. Ik zeg u, volgend jaar, misschien over twee jaar, kunnen we er niet meer onderuit. Dan moeten we allemáál vuurwerk inslaan en om tien uur ´s ochtends de straat op rennen met onze volle Albert Heijn-tassen. We groeten elkaar terwijl we strijkers in het rond strooien. We lopen langs de winkels die we allemaal trakteren op een nieuwjaargroet en een leuke knal op de winkelmat. En ten slotte gaan we ook nog even bij opa en oma langs en schieten daar een vuurpijl door de brievenbus, of in het konijnenhok.

Natuurlijk heb ik liever dat men het voor de eigen deur afsteekt, en het nadien ook weer opruimt. Dan kan het hele gezin lekker meegenieten van het knalvuurwerk, ook de thuisblijvers en de eventuele financier. Wel zo gezellig toch?

Maar wie ben ik? Slechts een leek. Sterker nog, ik heb nog nooit een cent uitgegeven aan vuurwerk, en ik zal het vermoedelijk nooit doen. Toch zal ik vannacht weer uitermate gaan staan genieten van andermans vuurwerk. Gratis, veilig vanachter het raam, lekker warm bij de kachel, met een glas bier in mijn hand.
Proost! En een gezond 2011!

Wat is geluk?

2010-12-24T11:55:00.007+01:00

Je hoeft tegenwoordig maar een krant of tijdschrift open te slaan en er staat een artikel in over hoe je meer geluk kunt bereiken in het leven. De immer aanhoudende zoektocht naar geluk is zo onderhand een modeverschijnsel geworden.
Maar wat is geluk eigenlijk? Dat heeft nog nooit iemand opgeschreven. Misschien omdat dat niet kan. Omdat geluk iets ongrijpbaars is. Het is een gevoel.
Wanneer heb je het en wanneer heb je het niet?
Is een gebrek aan geluk niet gewoon een mate van ontevredenheid?
Ik vraag me wel eens af of de zoektocht naar geluk een heilzame weg is. Werkt het niet juist averechts? Is het niet juist andersom? Misschien maakt het constant zoeken naar geluk je juist wel ongelukkiger. Omdát het iets is wat ongrijpbaar is.

Geluk. Ik heb er al heel wat nachtjes over geslapen, en ik denk dat het een combinatie is van acceptatie, het niet vervreemden van jezelf en vrijheid.

Acceptatie
Het vermogen om te accepteren wat je hebt en wat binnen handbereik is, en van daaruit leven. Accepteren dat de dingen nu eenmaal gebeuren zoals ze gaan.

Niet vervreemden
Blijf dicht bij jezelf. Leid je eigen leven en niet dat van een ander. Doe wat voor jou goed voelt. Doe wat jouw wezen van je verlangt. Dus niet wat een ander van je verwacht of verlangt.

Vrijheid
Die heb je nodig om bovenstaande te kunnen doen.

Het is nog wat onsamenhangend, maar ik kom er wel uit ;)

Reacties zijn welkom!

Zomaar een idee

2010-12-23T10:28:00.006+01:00

Ingesneeuwd. Laten we het erop houden dat ik ben ingesneeuwd. De komende anderhalve week ga ik nergens heen. Ik kom mijn dorp niet uit. Ok, misschien een middagje kleding kopen en met kerst ´s avonds naar de kroeg. Maar voor de rest ben ik ingesneeuwd. Ik schrijf een paar regels, ik lees een paar boeken, kijk wat films en slaap wat extra uurtjes.
En ik lag zo te denken. Wat mij nou eens leuk lijkt, is de voice-over van een documentaire inspreken. Heb jij dat nooit? Britten kunnen dat zo mooi. Ik heb ze afgelopen zomer wel gehoord, op de camping, in hun tent of op het toilet, tegen hun vrouw, of tegen hun kinderen, of in zichzelf, met zo´n mooie diep-donkere stem zoals alleen Engelsen die hebben.
En ik zou ook wel eens willen slippen met een auto die niet de mijne is, of een liedje meespelen met een bekende band, de winnende goal maken in de WK-finale, een badkamer aan gort schieten met een mitrailleur (à la True Lies) en sneeuwruimen op een luchthaven.
Een attractiepark voor volwassenen.
Ergens rond Schiphol.
Het is maar een idee.

De mooie dagen voor kerst

2010-12-22T13:31:00.004+01:00

Mijn God! Het lijkt wel oorlog! Daar sta je dan in de rij voor de kassa tussen stevig uitpuilende winkelkarren. Buiten zit een man in de kou accordeon te spelen. Ik sta daar met slechts een door plastic omwonden bakje met daarin twee vetbollen en een zakje pinda´s. Ik kan mij geen groter genot bedenken dan het ophangen van deze drie attributen en dan maar eindeloos naar de roodborsten kijken die zich erop storten. De man met de accordeon bekijkt de wegrijdende karren. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat hij zijn instrument ervoor zou inruilen. Maar dat terzijde.

Ik zal u een tip geven. De dagen voor kerst zijn vele malen mooier dan de kerstdagen zelf. Ik raad u aan om - terwijl men zoals gewoonlijk massaal de winkels in duikt om zijn dertiende maand op te maken aan veel teveel voedsel en prullaria - thuis de kachel een graadje hoger te zetten, plaats te nemen op de bank met een goed boek en een kop thee of koffie en nu en dan eens op te kijken naar uw enige kerstaankoop: het vogelpakket bedient u van veel plezier. Een rustgevender kerstgedachte kan ik mij zelfs niet bedenken. Al denkt de kat daar anders over. Het beest loopt daar maar onrustig over de vensterbank heen en weer, duikt ineen en veert op. Vogeltjes. Maar tegelijk die ellendige koude sneeuw.

Voor diegenen die heel eigenwijs toch hun winkelkar besluiten vol te stouwen: het zijn maar twee - fucking - dagen!!

Kerstmuts

2010-12-20T17:16:00.003+01:00

Ik houd wel van een beetje malligheid, en ik kan een beetje jolijt wel waarderen. Soms is het best leuk om een gekke bek te trekken, of een raar dansje te doen. Zomaar iets geks roepen over straat, of twee totaal niet matchende kledingstukken dragen. Compleet onverwacht iets kinderlijks doen, of een flauwe Belgenmop vertellen... Maar een volwassen kerel met een kerstmuts op, kan en zal ik nooit en te nimmer serieus nemen.
Tenzij hij een grijze baard heeft en een span rendieren.

Verkeer(d)

2010-12-17T18:40:00.004+01:00

Geachte meelijwekkende dikke zilvergrijze Peugeot-rijder op vrijdag 17 december rond de klok van 16.15 uur over de Bergerweg uit de richting van Bergen NH komend,

Dat u op een spekgladde provinciale weg uw auto probeert te keren omdat stapvoets rijden u te dol is, is enigszins moeilijk te verteren voor uw mede-weggebruikers. Maar dat u het daarbij niet nodig vindt om uw achterruit te ontdoen van sneeuw is ronduit zorgelijk, egoïstisch en vreselijk dom en asociaal.

Bijzonder toch hoe mensen zelfs in dit weer volledig in zichzelf gekeerd de weg opgaan. Alsof ander verkeer er niet toe doet. Je kunt zo voorzichtig en beschaafd rijden als je wilt, maar je leven blijft in handen van idioten die vooral aan zichzelf denken.

Gedichtje

2010-12-14T21:30:00.000+01:00

Vandaag wil ik u verrassen met een prachtig gedichtje van Herman Gorter (1864-1927).

Gij staat zoo heel, heel stil
met uwe handen, ik wil
u zeggen een zoo lief wat,
maar 'k weet niet wat.

Uw schoudertjes zijn zoo mooi,
om u is lichtgedooi,
warm, warm, warm - stil omhangen
van warmte, ik doe verlangen.

Uw oogen zijn zoo blauw
als klaar water - ik wou
dat ik eens even u kon zijn,
maar 't kan niet, ik blijf van mijn.

En ik weet niet wat 't is wat
ik u zeggen wil - 't was toch wat.

Aan de hoofdredacteur van Trouw

2010-12-13T22:12:00.001+01:00

Geachte meneer Schoonen,

Het is ronduit geweldig dat een dagblad als Trouw ons lezers op zaterdag pardoes een gratis tijdschrift cadeau doet. Oceans heet het, en het is voor de natuurliefhebbers onder ons een waar geschenk.
Maar schakel de volgende keer alstublieft nog even een tekstcorrector in voordat u het in de krant laat vouwen, zodat dit mooie blad niet al op pagina 1 gereduceerd wordt tot een onleesbaar vod.
Een openingszin als: ´We kennen de cijfers: driekwart van de oppervlakte -zeeplaneet- en -blauwe planeet- verklaart´, en dan een punt, is behoorlijk onvolledig en roept slechts vraagtekens op. En zo zijn er nog tal van ergerlijke fouten in uw boekje te vinden, die zich - net als de oceanen voor de boeg - voor mijn ogen ontvouwde (waar is de ´n´?).
De foto´s zijn daarentegen prachtig.

Als je maar gezond bent

2010-12-12T21:26:00.005+01:00

Ook de radio is soms onnavolgbaar. Toen ik iemand na een recent sterfgeval wilde opbeuren en voorstelde om gezellig de radio voor haar aan te zetten, galmde ineens het liedje ´All things must pass´ van George Harrison door de luidsprekers. Snel switchte ik naar een ander station, in de hoop een vrolijker geluid te pakken te krijgen. Het werd ´Dust in the wind´ van Kansas. Tot overmaat van ramp speelde het derde radiostation waar ik op afstemde ´Tears in Heaven´ van Eric Clapton.
Ik heb hem toen maar uitgezet.

Soms gaan dingen in het leven niet zoals je wilt. Ze mislukken, en dat kan soms zwaar vallen. Toen ik vandaag in de auto radio aanzette, werd er een stukje cabaret van Paul Haenen afgedraaid. ´Omarm de tegenslag´, was zijn boodschap. Het zal wel, dacht ik. En ik stemde af op een ander station waar een mij onbekende Nederlandse zanger zong: ´Ach, als je maar gezond bent´.
En zo is het.

Op de nachtboot naar Newcastle

2010-12-11T14:11:00.008+01:00

Toen ik afgelopen juli op de nachtboot naar Newcastle zat, en mijn vakantiemakker en ik alle vier de bars en eetgelegenheden reeds hadden bezocht, verpoosden we uit verveling een tijdje in de Columbus Nightclub, alwaar een blonde dame op leeftijd zich vergreep aan een stel liedjes van Cher. Na deze letterlijk zinderende voorstelling, kwam de band ´The Fuse´ op het podium. Een Engelse coverband met een wat saaie gitarist en een zangeres met het stemgeluid van een langzaam leeglopende fietsband. Maar een bassiste! Ze was geweldig! Een klein meisje met een basgitaar die ze nauwelijks kon vasthouden. Kate Newberry bleek ze te heten, na wat speurwerk op internet, en ze geeft basgitaarles. Ze speelde die avond de pannen van het dak.
Geboeid bleef ik de hele avond haar vingers volgen, en ik bedacht me weer dat ik dat ook nog eens wilde gaan doen: bas spelen. Maar ik ben nogal goed in plannen maken, en deze dan vooral koesteren in plaats van ten uitvoer brengen.
Dus heb ik gisteravond in het kader van de vernieuwing, zo met het nieuwe jaar in zicht, in een opwelling, een impulsief moment, toch maar eens een basgitaar gekocht.
En vandaag dacht ik: als de vernieuwing dan toch toeslaat, laat ik dan nog eens iets heel radicaals ondernemen. Dus zette ik zojuist voor het eerst in jaren een kopje koffie voor mezelf. Mét cafeïne. Deze ga ik nu opdrinken, en dan zal ik ervaren hoe mijn lichaam deze smaaksensatie gaat verwerken...
Ik hoop dat ik vannacht nog kan slapen.
Zo niet, dan kan ik misschien op de nachtboot naar Newcastle stappen. Basgitaarles nemen bij Kate.

Onrust

2010-12-09T21:32:00.003+01:00

Ken je dat?
Dat je ineens vreselijk onrustig bent?
Dat je ineens van alles moet van jezelf?
Een andere baan, een ander huis, een nieuwe auto, een nieuw muziekinstrument leren bespelen, op reis gaan naar verre landen, een camper kopen, of een vakantiehuis, een nieuwe liefde veroveren, een nieuwe jas kopen, en misschien wel heel simpel, een nieuw stel onderbroeken.

En dan ga je op zoek. Op Marktplaats, op reiscontactpagina´s, op straat, in de kroeg, in de atlas, en ja toe maar, in ondergoedwinkels. En daar word je dan nog onrustiger van. Want je zoekt van alles door elkaar, en je vindt niks van dat alles wat je zoekt.

Nee?
Ken je dat niet?
Ik wel.

En na een poosje denk ik dan dat er genoeg mensen zijn die helemaal geen werk hebben, en geen eigen huis, die geen enkel muziekinstrument kunnen bespelen, geen auto bezitten, laat staan kunnen besturen, nooit op vakantie gaan, geen geliefde hebben, al jaren in dezelfde jas rondlopen en als je het ze op straat vraagt niet eens weten wat voor ondergoed ze dragen, maar die toch heel tevreden zijn.

Nou, dan moet ik ook maar eens tevreden zijn met wat ik heb.

Imagine

2010-12-08T21:33:00.003+01:00

Het is vandaag 30 jaar geleden dat John Lennon werd doodgeschoten door, hoe kan het ook anders, zijn moordenaar.
"Imagine all the people, sharing all the world", zong hij. Maar dat is helaas nog steeds niet het geval.
Er zijn mensen die denken dat de wereld er anders had uitgezien als Lennon nog had geleefd. Ik denk in ieder geval een stukje mooier.

Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

Of niet soms?

2010-12-06T21:03:00.005+01:00

Ben ik dan soms een stoethaspel? Een onhandig persoon? Een ontzettende kluns? Een dikke domoor? Een motorisch gestoorde?
Sta ik slap op mijn benen? Ben ik het lopen in een nacht verleerd? Ben ik van wankel evenwicht? Zijn mijn hersenen soms aangetast?
Woon ik op een desolate plek waar nooit iemand komt? Is mijn straat een no-go-area? Heb ik ergens een verkeerd pad gekozen?
Wie zal het weten... Het enige wat ik weet, is dat ik vandaag slechts tweemaal naar buiten ben geweest maar nochtans zeker vijftien keer bijna op mijn smoel ben gegleden. Dat terwijl jan en alleman, men en iedereen zich schijnbaar zonder zorgen over ´s lands heeren wegen voortbeweegt... Glad, of niet soms?

Sentimentele zak

2010-12-03T21:31:00.005+01:00

Ik houd van Bud Spencer en Terrence Hill. Ik houd van westerns met Clint Eastwood, en Star Wars. Een andere film met een mooie, eerlijke knokpartij: Cannonball Run, daar kan ik ook van genieten. Maar zodra dit vertier omslaat in sadisme, haak ik doorgaans af. Niet dat ik er niet tegen kan, maar ik vind er gewoon niks aan.

Ik ben waarschijnlijk de enige persoon in de westerse wereld die de film Reservoir Dogs nog nooit heeft gezien. En dat komt vooral door een fragment uit de film dat ik ooit heb bekeken. Het was een man die vastgebonden zat op een stoel, en zijn oor werd afgesneden. Dat was voor mij voldoende.

Zodra het sadisme toeslaat, besteed ik mijn tijd liever anders. Ik snap niet hoe men zo lyrisch kan zijn over zo´n scene als boven beschreven. Het fragment werd getoond in een televisieprogramma en het publiek smulde ervan. Ze vond het geweldig en dolkomisch. Nou, ik dus niet.

Ergens hoop ik dat ze met Kerstmis Return to Oz weer eens uitzenden.

Het is december, ik word sentimenteel.

Reizen, eten, drinken, slapen

2010-12-02T15:48:00.005+01:00

Het schijnt dat een deel van de mensen die op vakantie gaan of reizen, dit doen om daar op een of andere manier indruk mee te maken. Het vooruitzicht dat je straks Nieuw-Zeeland of Timboektoe aan je lijstje mag toevoegen, moet geweldig zijn.
Er bestaat zelfs een gadget bestaande uit een afbeelding van de aarde waarin je dan kunt aangeven in welke landen je allemaal bent geweest. Je krijgt vervolgens een schijnbaar beoordelend percentage voorgeschoteld.
Leuk voor de statistici onder ons. Maar ach, die volle 100%, daar kom je toch nooit aan. Al heb je er fanatiekelingen tussen zitten. Zo vernam ik op mijn vakantie in Schotland dat er een echtpaar was dat alle tweehonderdenzoveel bergen in Schotland had bewandeld. Wauw, zeg ik dan. Ik zit al op twee.

Zelf kan ik me niet echt herkennen in het op vakantie gaan om daar status of een hoger percentage aan te ontlenen. Anders ga je in zes jaar tijd niet vijf keer naar Scandinavië op zomervakantie, zou ik zeggen.
"Jij gaat zeker weer naar het noorden?", vraagt mijn collega dan zo vlak voor de zomer. Ja, knik ik bevestigend. Of zoals afgelopen jaar, naar Schotland.

Op vakantie gaan, is voor mij een must. Dat is enerzijds omdat ik een bepaalde plek graag wil zien en ervaren, maar nog meer omdat ik gewoon even weg moet om tot innerlijke rust te komen. Op vakantie bestaat mijn leven slechts uit reizen, eten, drinken, slapen en ontdekken. Ik vermoed dat ik een jager ben, en een jager doet nu eenmaal dit soort dingen. Het brengt me telkens terug naar de basis van het leven en maakt me vrij in het hoofd. Twee tot drie weken lang bestaat er voor mij geen thuis, geen werk, geen toekomst en geen verleden. Op vakantie ben ik alleen bezig met het ´nu´. En dat werkt helend.

Natuurlijk doe ik dat graag in een mooie omgeving. Maar niet per se in een klam oerwoud of een backpackersoord. Een zonnig eiland zou nu even heel fijn zijn, maar in principe doet een weekend Drenthe al wonderen. Met slechts een slaapzak, een tandenborstel en wat schone kledij bewapend, kom ik dan aardig tot rust.

Haagse bullshit

2010-12-01T22:21:00.002+01:00

"Ik ga gedegen maar voortvarend aan de slag", zegt VVD-minister Melanie Schultz van Haegen. Leuk voor haar. Maar ik vraag me af of het ook slim is.

Je zult mij niet snel betrappen op een politiekgerelateerde discussie. Doorgaans praat ik mezelf binnen de kortste keren helemaal vast. Meestal doordat ik irreële standpunten inneem en daar stronteigenwijs aan vasthoud. Een enkele keer hanteer ik motieven uit emotie geboren, ben ik totaal niet op de hoogte van de kwestie omdat ik slechts sporadisch een krant lees, of doe ik gewoon dwars. In het geval van de verhoging van de maximumsnelheid naar 130 kilometer per uur durf ik de discussie echter wel aan te gaan.

Schultz zegt: "Een hogere snelheid levert een kortere reistijd op, tot maximaal 8 procent. Maar het gaat me ook om iets anders. Velen van u delen die ervaring vast. Je bent 's avonds of midden op de dag onderweg. Het is niet al te druk. Dankzij het intensieve bouwprogramma van het rijk zijn vier rijbanen beschikbaar. Ruimte genoeg. En dan mag je maar 120. Dat is iets wat veel automobilisten niet begrijpen. Temeer daar in veel landen om ons heen, zoals Duitsland, Luxemburg, Oostenrijk, Denemarken, harder gereden mag worden dan hier", legde de minister haar beleidskeuze uit.

Dan zeg ik: bullshit. Wat een flut-argumenten. Alsof we zo vaak in Duitsland, Luxemburg, Oostenrijk en Denemarken rondrijden dat we de rest van de dag een beetje verongelijkt over de Nederlandse snelwegen zoeven. En alsof ´tot maximaal 8 procent´ een interessant gegeven is. Het kan in 99 van de 100 gevallen ook 1 procent zijn, en oh oh, wat is het fijn om op 36 seconden te winnen op een uur reistijd. Tijdwinst is trouwens afhankelijk van veel meer factoren dan alleen het verhogen van de maximumsnelheid. Sterker nog, de verhoging van de maximumsnelheid zal vast nieuwe factoren met zich meebrengen die de reistijd ook kunnen verlengen.

Ik denk betere argumenten te hebben om de maximumsnelheid op snelwegen juist niet te verhogen, maar te handhaven, of desnoods te verlagen naar 100 km/u. Waarom? Dat zal ik nu kort uiteenzetten.

1. Mijn grootste punt van bezorgdheid is de veiligheid.
Ga eens de snelweg op en je zult merken dat men op de rechterstrook tegenwoordig veelal 100, dan wel 90 rijdt (m.u.v. de A7, godzijdank). Waaruit dit gedrag is ontstaan, weet ik niet, maar het is er. Op de linkerstrook rijdt men liever wel gewoon 120, en maakt daar bijkans 130 of 140 van.
Dat levert snelheidsverschillen op van soms wel 40 km/u. En dat is veel. Heel veel. Ga eens in Duitsland rijden. Neem op de rechterstrook een snelheid van 120 km/u aan. Kijk dan eens in je spiegel of het kan, zo ja, geef gas bij en manouvreer naar links. Kijk hoe lang het duurt voor er iemand op je bumper zit. Dat is niet lang. Dat is heel kort. Het snelheidsverschil is namelijk te groot. En uit ervaring weet ik dat dit levensgevaarlijke taferelen kan opleveren, zodra mensen gaan wisselen van strook, invoegen, en verzin ze maar. Ik ben er zeker van dat een eventuele klap nog harder zal aankomen bij 130 km/u dan bij 120 km/u.

2. Een verhoging van de maximumsnelheid zal liters meer brandstof gaan kosten. Hoe harder je rijdt, hoe meer brandstof je verbruikt. Je merkt het vooral zodra je voorbij de 100 km/u komt, en dat heeft verschillende gevolgen, nl.

2a. Je belast het milieu extra, terwijl het volgens mij juist de bedoeling was, en bovendien een eis, dat we zuiniger met onze aarde zouden omspringen.

2b. Harder rijden, levert meer geluidsoverlast op.

2c. Je staat sneller bij de benzinepomp vanwege het hogere brandstofverbruik. En daar hoeven we niet lichtzinnig over te doen. In het grootste deel van Schotland mag je bijvoorbeeld niet harder dan 60 mijl per uur. Daar reed ik ruim 1.000 kilometer op een tank en ging ik uit onzekerheid maar weer tanken. In Nederland zoek ik na 750 kilometer een tankstation op.
Daar gaat trouwens je tijdwinst...

Ach, als ik erover nadenk, kan ik vast wel meer bezwaren bedenken. Maar deze lijken me al overtuigend genoeg. Ergens heb ik het idee dat het allemaal met de crisis te maken heeft. Harder rijden, kost meer brandstof, en levert de overheid heel veel extra accijns op.

Bloemenkind

2010-11-30T19:53:00.000+01:00

Oh was je maar een bloemenkind.
Met je stengels stevig op de wind.
Je gedachten in de vrije lucht.
Je ogen als twee druppels water, vlug.

Er is een zon, en niet alleen een maneschijn.
Er is hoop om binnenin te zijn.
Er is veel meer dan een muur en zondags goed.
Er is een leven dat je grijpen moet.

Oh was je maar een bloemenkind.
Waarom blijf je immer zo verblind?
Kom omhoog en voel de zonnestralen.
Kom omhoog en kom het leven halen.

Ik kan je zien vanaf mijn levenspad.
Maar ik kan je niet bereiken.
Ik zou je geven wat ik in mijn handen had.
Kom naar hier, kom, kom je verrijken.

Uit: De zeeuil (2010)

Poep in de provincie

2010-11-29T15:28:00.006+01:00

Ik was het afgelopen weekend weer eens in Drenthe. Dat is fijn, rustig, ruimtelijk en gemoedelijk. Ik heb dan ook twee nachten als een blok geslapen en kwam gisteravond geheel ontspannen thuis.
Dat Drenthe volgens velen kneuterig is, of achtergesteld gebied, kan me eerlijk gezegd niets bommen. Sterker nog, laat ze het maar denken, dan blijft het er lekker rustig. Drenthe is de dunstbevolkte provincie van Nederland, en het is er ´s nachts nog donker. Een grotere aantrekkingskracht kan ik me niet bedenken.
Als ik in Drenthe ben, lees ik altijd het Dagblad van het Noorden. Niet alleen de zaterdageditie, maar ook die van de voorgaande dagen. Het DvhN is een fijne krant. Hij is niet schreeuwerig, of opruiend, maar heerlijk objectief. En dat is waar ik van houd. Objectieve nieuwsgaring. Ik hoef de mening van de journalist niet tussen de regels door te lezen. Ook de achtergrondartikelen spreken me aan. Ze zijn gericht op het volk en gaan ook over volkse, aardse zaken die breed worden gedragen. Ze gaan niet over de zware randstedelijke perikelen.
Veel discussie levert dat misschien niet op, maar toch, toen ik een artikel las over de populariteit van het Nederlandse klimaat en landschap bij de edele ganzen, moest ik even mijn wenkbrauwen fronsen.
De ganzen zoeken in de winter in het noorden des lands bepaalde gebieden op. Liefst een plek waar een bepaald soort gras groeit (goed gras?). Bijgevolg poepen ze ook op dit stuk land. Logisch, zou ik zeggen. Maar het is de beheerder van het betreffende natuurgebied een doorn in het oog. Volgens hem is het vele poepen van de ganzen op dat specifieke stuk grond niet goed voor de natuur en zelfs ´tegen de natuur in´.
Maar wat is er nou niet natuurlijk aan ganzen die poepen?
Is juist het beheren van een gebied als deze niet tegen de natuur in?

Sneeuw

2010-11-26T14:59:00.007+01:00

Ja, kom maar op. Laat het maar gaan sneeuwen, en laat het liggen tot minstens medio februari. Er bestaat niks mooiers dan sneeuw in de winter. Sneeuw op de daken, sneeuw op de bomen, sneeuw op de auto's, sneeuw op al dat grijze asfalt, sneeuw in die lelijke strakke tuinen, sneeuw op het zwerfvuil, op de grauwe Hollandse polders, de fabrieken en afzichtelijke buitenkunst. Sneeuw maar. Sneeuw maar raak. Maak de wereld mooi.

Dankbaar hergebruik

2010-11-23T16:12:00.003+01:00

Wonderlijk toch, wat de mensen allemaal weggooien. Ik geef toe, ik ben ook niet echt een verzamelaar of bewaartype, maar spullen die nog intact zijn, of bruikbaar, breng ik altijd naar de kringloopwinkel, ik geef ze weg, of verkoop ze via Marktplaats. Want hoe zeer je ook uitgekeken kunt zijn op een voorwerp of hoe nutteloos het ook kan lijken, je staat ervan versteld hoeveel plezier je er een ander mee kunt doen.
Ook ik schaf wel eens handige items bij de kringloopwinkel aan, en ja, ik vind ook wel eens iets langs de weg, wat ik dan meeneem. Zoals een fiets. Weliswaar met een slag in het achterwiel. Maar ik heb het volste vertrouwen dat ik dat achterwiel ook nog wel tegen het lijf ga lopen. Ooit vond ik een mooie lamp bij het vuilnis, een houten kist, een goede hamer, en een stel attributen om te metselen. Niet dat ik kan metselen, maar wie weet, komt het nog eens van pas.
Toen ik bij de padvinderij zat, haalden we het gros van onze spullen bij het vuilnis vandaan. Denk aan een kruiwagen, een hark, een zeis, houten kisten, tafels, stoelen, etc. En laatst maakte ik voor mezelf ook een bladerhark, een tentstok, een stoel en een grondboor buit. Reuze handig en goedkoop op deze manier.
Vanmiddag lag er zomaar een eenzaam picknickmandje bij de vuilnisbak. Vast van een van mijn buren. Het mandje was kapot, maar het herbergde wel een stel splinternieuwe plastic campingborden, -bekers en -bestek. Vast iemand die het kamperen eraan heeft gegeven. Maar ook hier geldt: je staat ervan te kijken hoeveel plezier je er iemand mee kan doen. Ik kampeer graag. En met mijn voornemen om ooit een campertje te kopen, heb ik nu een deel van de inboedel alvast binnen. Het begin is er.

Draadloos contact

2010-11-20T12:42:00.006+01:00

Internet is iets geweldigs. Vanuit je luie stoel kun je de hele wereld over reizen, en in contact komen met wie je maar wilt. Je kunt zelfs alle kennis die je nodig hebt, vergaren op de digitale snelweg.
Alle kennis?
Ik betwijfel of mensenkennis daartoe behoort. Ik betwijfel of je iemand echt kunt leren kennen of beoordelen door een draadje of door de lucht. En willen we elkaar eigenlijk wel leren kennen op deze oppervlakkige manier?
Contacten onderhouden over de hele wereld is leuk. En het is makkelijk om zo vrienden en kennissen die over het land of de wereld zijn uitgewaaid, niet uit het oog te verliezen. Want zo gaat het in de huidige maatschappij. We bezitten zoveel vrijheid en mogelijkheden, dat we ieder een andere kant op gaan, elkaar uit het directe oog verliezen en overgaan op digitaal contact.
Of dat zaligmakend is, is een tweede. Zelf ervaar ik wel eens dat ik teveel belang ga hechten aan mijn digitale contacten, en verzuim om mensen in mijn nabijheid op te zoeken. Denk aan de buren, familie, kennissen die heel dichtbij wonen, maar die je nooit ziet. Een vriend van mij woont zelfs drie straten verderop en ik heb hem al drie jaar niet gesproken. Ja, ik heb hem laatst eens gemaild. Dat wel...
Is contact niet veel mooier als je elkaar kunt zien? Als je elkaar kunt ruiken, aanraken en misschien wel kunt vasthouden? Of als je iemands glimlach of tranen kunt zien? Ik denk het wel.
Ja, internet is iets geweldigs. Je kunt er van alles vinden. Boek- en filmrecensies, het nieuws, hoe je de was moet opvouwen, exotische verhalen over verre landen, en zelfs alle medische feiten en aandoeningen op een rij. Maar, zou je je niet veel volmaakter voelen als je niet weet wat je allemaal kan mankeren?

Een relaxed afscheid

2010-11-17T21:33:00.001+01:00

Mocht ik dan ooit sterven - wat ik niet zo een, twee, drie verwacht - dan zie ik graag dat men, nog voor ik mijn laatste adem uitblaas en verstijf, mijn handen achter mijn hoofd vouwt, alsof ik heerlijk lig te luieren, en voordien ik in een kist terecht kom een glimlach op mijn lippen legt.

Men mag daarna kiezen. Een gevoelig hoopvol liedje van Paul McCartney of Heather Nova. Maar mochten de betrokkenen er niet uitkomen, dan opteer ik voor deze ter begeleiding van mijn afscheid: http://www.youtube.com/watch?v=hyzH9OYie_o&feature=related

Welkom in de wereld

2010-11-15T11:41:00.000+01:00

Ik lees graag boeken van de Noorse schrijver Jostein Gaarder.
Ik dacht altijd dat hij een vrij bekende schrijver was. Maar als ik tegen iemand zeg dat ik graag boeken lees van Jostein Gaarder, roept dat veelal vraagtekens op. Jostein Gaarder? Nooit van gehoord.
Ach, misschien zijn het wel voornamelijk de Pabo-studenten die Jostein Gaarder kennen. In mijn herinnering moeten of moesten zij De wereld van Sofie verplicht lezen.

Zelf ben ik nooit echt ver gekomen in De wereld van Sofie. Ik heb meer met Maya, Het Sinaasappelmeisje, De dochter van de circusdirecteur, Door een spiegel in raadselen en De kinderen van Soekhavati.

Wat mij aanspreekt in de boeken van Jostein Gaarder is de wijze waarop hij de lezer op een andere, frisse manier kan laten kijken naar op het eerste gezicht alledaagse of voor veel mensen vanzelfsprekende dingen.
Zo laat hij in De kinderen van Soekhavati de tweeling Lik en Lak, afkomstig van een andere planeet, zich op een dusdanige wijze verwonderen over het aardse leven dat je er zelf ook weer even verwonderd over raakt.
Hetzelfde doet hij in Het geheim van de kaarten. Hierin haalt hij nu en dan opnieuw het onbekende buitenaards leven aan, maar legt hij aan de hand daarvan juist ons eigen leven op aarde onder de loep.

Want zijn wij mensen niet juist merkwaardige springlevende schepsels? Neem even wat afstand en bekijk de manier waarop je leeft, waarop wij leven, hoe onze samenleving is opgebouwd, waarmee wij mensen ons bezighouden. Het maakt het bestaan reuze boeiend.
Sta eens stil bij je eigen lichaam. Is het niet wonderlijk? Die tien afzonderlijk bewegende vingers? Het bloed dat door je aderen stroomt? Je huid, je zintuigen die alles opnemen? Het feit dat je leeft en beweegt?

Kinderen ervaren het elke dag. Wij volwassenen vinden het allemaal maar gewoon en vanzelfsprekend. We zien pas weer hoe bijzonder het leven is als we de wereld bijna weer gaan verlaten.

Wanneer een kind wordt geboren, zouden we niet de ouders moeten feliciteren, maar het kind. "Welkom in de wereld, kleine vriend. Je hebt onnoemelijk veel geluk dat je hier terecht bent gekomen", aldus Gaarder.

Voorgekauwd

2010-11-12T17:43:00.000+01:00

Al met al is het nog best moeilijk kiezen... De Monte Rosa valt sowieso af. Net als de Mount Everest. Misschien is de Monte Viso iets voor me. Of de Breithorn...
Waar ik het over heb? Ik heb het over huizen.

Wie tegenwoordig een huis wil laten bouwen, kan er eentje uitkiezen op internet. Bij SelektHuis. Helemaal super!
Komt bij dat ze wel 25 jaar ervaring hebben, je tot 10 jaar garantie krijgt op je nieuwe huis, en het ding in no time overeind staat.

En dat is belangrijk, want ik sta al te popelen om naar de Ikea te racen om het in te richten. Maar voor ik mijn keuze maak, surf ik zo eerst nog even naar SelektVrouw, SelektKids, en ik dacht ook nog even naar SelektLevensloop.

Mijn nieuwste droomhuis

2010-11-11T13:25:00.002+01:00

Zojuist vond ik een nieuw droomhuis: http://www.struttandparker.com/html2/php/property.php?tab=list&id=EDN100368.
Het staat op het Schotse schiereiland Kintyre, vlakbij het stadje Campbeltown. Probleem is echter dat ik gisteravond wéér niet de jackpot van de Staatsloterij heb gewonnen, en er nu een aanzienlijk financieel gat ligt tussen de vraagprijs en de aanwezige financiële middelen.
Maar het is een groot huis, met een grote tuin, in een dunbevolkt gebied. Dus mocht je flink vermogend zijn of financieel zeer creatief en van schapen houden, laat het me weten, dan spannen we samen.

Honderd

2010-11-10T08:15:00.006+01:00

Dit is mijn honderdste blogbericht van dit jaar. Een mijlpaal, mag ik wel zeggen.
En met deze 'honderdste' kan ik van alles doen. Ik kan mij verwonderen, ik kan mij aanstellen, ik kan mij ergeren, ik kan mij boos maken en ik kan beweren dat ik de eerstvolgende persoon die een buitenlander 'Scheveningen' laat zeggen, de hersens insla.
Maar ik kan er ook iets positiefs mee doen. Ik kan een toetje van Dr. Oetker aanprijzen. Het Wolkentoetje bijvoorbeeld. Hij is ronduit zalig!

Vogeltjes

2010-11-09T15:49:00.004+01:00

Houd jij ook zo van vogeltjes? Surf dan eens naar deze website: http://www.goldennatureproducts.nl.

Wat mooi! Ik had het nog nooit eerder gehoord, en na een kortstondig samen met de poes uit het raam staren, stond ik in de tuin de boomtoppen af te speuren.
Leuk. Heel leuk.

De kracht van het kleiner en groter maken

2010-11-07T12:50:00.006+01:00

Ik was het weer even vergeten. Dat duingebied achter mijn huis, waar je heerlijk kunt rondwandelen. Dus trok ik vanmorgen mijn schoenen aan en liep - op zondag nota bene - de duinen in. Het was er erg druk, maar door de juiste paden te nemen, én omdat er in mij een natuurlijke drang zit om altijd omhoog te lopen, kwam ik moederziel alleen aan op de Schoorlse nok.
De Schoorlse nok is het hoogste duin van Nederland. En het bijzondere van deze nok vind ik dat je er alle facetten van het Nederlandse landschap kunt zien. De polder, het kanaal, de duinen, de zee, het bos, de dorpen en de stad. Alkmaar in dit geval. En ik houd niet van Alkmaar. Ik heb er niets mee. Maar vanwege de afstand had ik er nu niet zo´n last van, die stad. De rokende pijpen van de huisvuilcentrale en de grote kerk waren ver weg. Ze waren maar klein.
Toen kreeg ik ineens de eenvoudige gedachte dat je iets klein kunt maken door er simpelweg afstand van te nemen. En door er afstand van te nemen, had ik ineens ook niet zo´n last meer van de grauwe polders en de kale akkers in de verte, en de drukke verkeersweg langs het kanaal. Ik vroeg mij af of er nog meer is waar ik afstand van kan nemen.
En dat kan.

Soms is het tijd om iets af te sluiten, een stap te zetten en weer verder te gaan. Tijd om moeilijke zaken weer wat kleiner te maken door er van weg te lopen, en de leuke dingen groter door er wat dichterbij te gaan staan.
Gisteravond bezocht ik het Amsterdams Kleinkunst Festival en cabaretier Hilbert Elsinga zong uit het niets precies wat ik voelde. Een lied over Eckhart Tolle, de schrijver van ´De kracht van het NU´. De dame naast mij, waarmee ik had zitten kletsen, moest ook meteen aan mij denken. En daarom denk ik nu graag dat het voor mij is bestemd: http://www.youtube.com/watch?v=GQqNA394KAU

Gewoon een lieve oude man

2010-11-01T20:23:00.007+01:00

En nu ga ik het eens eventjes opnemen voor Sinterklaas. Want na het nutteloze gezeik over het afschaffen van zwarte piet van enkele jaren terug, ging het de laatste tijd over die poster van de film Sint van Dick Maas.
Ik zal het meteen maar zeggen: ik heb de poster nog niet in vol ornaat gezien, maar afgaande op de foto op internet, keur ik het ophangen van deze poster in openbare gelegenheden af. In al mijn bekrompenheid zie ik niet in waarom kinderen blootgesteld moeten worden aan een horror-Sint, terwijl ze het al reuze spannend vinden om bij de goede Sint op schoot te klimmen.
Ik zie Jantje al staan bij een schemerige bushalte met naast zich een overduidelijk silhouet van een Sinterklaas met moordneigingen. Waarom zouden we de kinderen bang maken voor hun geliefde Sinterklaas?
Nee, blijf van Sinterklaas af. Ik vond Sinterklaas vroeger het leukste feest dat er was. Ik heb altijd genoten van de sfeer, de liedjes, het schoentje zetten, de nostalgische prenten en natuurlijk de cadeautjes. Louter mooie herinneringen.

De Dick Maas-kant gooit het erop dat de ouders hun kinderen toch al voorliegen over het bestaan van Sinterklaas, en dat ze vast geen moeite hebben met een extra leugentje over het enge broertje van de goedheiligman. Maar hoe weet een kind of hij de echte Sinterklaas voor zich heeft, of zijn moordzuchtige broer?
Bovendien, ik heb mij nooit voorgelogen gevoeld toen ik op school hoorde dat Sinterklaas niet bestond. Sterker nog, het is pertinent onwaar. Sinterklaas bestaat wel. En hij is een lieve, oude man (met soms iets teveel make-up op) die kinderen cadeautjes geeft.

Hup Sint!

Blij aan het werk

2010-10-27T22:38:00.000+02:00

Als mensen te horen krijgen dat ik eigenlijk schrijver ben, vragen ze mij wel eens waarom ik mijn baan in het onderwijs niet gewoon opzeg en mij op een fulltime schrijfcarrière stort.

Nou, daar heb ik twee redenen voor.
1. De hele dag schrijven, lijkt me vreselijk. Sterker nog, ik denk dat ik het doodsaai zou vinden en mentaal reuze vermoeiend. En ook nog eens erg eenzaam.
2. Ik ga graag naar mijn werk.

Bij 2.
Ja, echt waar! Want ook al is het werk dat ik doe niet echt uitdagend, ik vermaak me er prima mee, en ik haal er voldoening uit. Bovendien geniet ik van de omgeving op een hogeschool en heb ik leuke collega´s. Ja, daarom ga ik vrijwel altijd met plezier naar mijn werk.

Natuurlijk. Ook ik heb wel eens een baaldag. Ook ik vind het vreselijk om in de winter vroeg op te staan. En ook ik zou wel eens meer geld willen verdienen.
Maar wat ik het belangrijkste vind, is dat ik een werkomgeving heb waar ik graag kom. Sterker nog, ik heb soms totaal geen zin in een weekje herfst- of voorjaarsvakantie. En na de zomervakantie vind ik het geen enkel punt om weer aan de slag te gaan.
Dus waarom zou ik iets anders gaan zoeken? Is het verkeerd om onder je opleidingsniveau te werken? Ik denk het niet. Wat telt is plezier.

En om half vijf zet ik heel makkelijk de knop om, en heb ik voldoende energie over om te schrijven.

Keizer José

2010-10-26T21:32:00.005+02:00

Ik vind José Mourinho een vermakelijke man. Voor de wereldvreemden onder ons, dat is de trainer van voetbalclub Real Madrid. Hij grossiert in opmerkelijke uitspraken en noemt zichzelf The special one.

Mourinho:
“Ik maak geen onderscheid tussen oude en nieuwe managers. Ik maak onderscheid tussen goede en slechte. De een boekt succes, de ander niet. Noem me alstublieft niet arrogant, maar ik ben winnaar van de Champions League. Ik denk dat ik een hele speciale ben.”
Kijk ook eens op: http://www.voetbalzone.nl/doc.asp?uid=20350

Er is een tijd geweest dat ik me aan hem stoorde. Het was alsof hij een kunstje deed. Alsof hij bewust provoceerde. Maar ik begin steeds meer te geloven dat hij wel eens gewoon ´zo´ kan zijn.

Het grote Real Madrid speelt vanavond tegen laagvlieger Real Murcia.
'Wie bij Murcia verliest, is dood voor mij´, zegt Mourinho.
'Als ons dit jaar tegen Real Murcia hetzelfde overkomt, dan zal ik die spelers van mijn lijst moeten schrappen', zei de Portugees met veel gevoel voor dramatiek. 'Wie daar verliest, is dood voor mij.'

Ik moest ineens denken aan een gestoorde Romeinse keizer. Volgens mij is Mourinho prima geschikt. Ook een beetje getikt. Al is het op een leuke manier.

By the way: we zitten op moment van schrijven in de 90e minuut en het staat 0-0.

Vakantiestemming

2010-10-24T10:11:00.005+02:00

Ik heb een weekje herfstvakantie. In de regel vind ik daar geen klap aan. Net als de kerst-, de voorjaars- en de meivakantie. Ik weet nooit zo goed wat ik ermee moet. Mijn lichaam is niet moegewerkt, en ik heb voldoende vrije tijd.
Daarom probeer ik dit soort vakanties altijd voor mijzelf vol te plannen, om maar niet te lang in mijn bed te blijven liggen, op de bank te gaan hangen, thee te drinken, de verwarming een graadje hoger te hoeven zetten en zomaar wat in een boek te gaan zitten staren.
Maar vandaag heb ik bedacht dat dat allemaal niet zo erg is. Dat ook vrije tijd niet altijd nuttig ingevuld hoeft te worden.
Nee, het is best leuk om tot half tien te blijven liggen om daarna de kachel aan te zetten, onder de douche te kruipen, wat op de bank te hangen en een boek te lezen. Want het mag! Daar is het vakantie voor. Bovendien had ik - zonder deze rust in mijn geest - nooit die mooie groene specht in mijn tuin opgemerkt.

Ik ben een vlinder

2010-10-22T19:41:00.004+02:00

Gisteren keek ik de documentaire Earth, en ik was zwaar onder de indruk. De reis van de Noordpool naar de Zuidpool heeft me hevig aangegrepen. Wat me ook aangreep, maar dan meer op komische wijze, was een paradijsvogel die indruk probeerde te maken op een wijfje.
Deze uitslover liet zich zelfs zo gaan, dat deze man hier gierend van het lachen van de bank rolde. Wat dacht deze vogel nou? Dat hij met die mooie felblauwe glimlach indruk kon maken?
Ja, dat dacht hij. En hij heeft een punt. Want kleur is verleidelijk. En kleur bepaalt in enige mate onze stemming. De mijne zelfs in grotere mate, heb ik ontdekt.

Mijn stemming wil nog wel eens omslaan als ik mij in een werkplaats bevind. Al dat blik, metaal, dat grijs, dat zwart en wit. Ik ga dan ook nooit graag met mijn auto naar de garage. Nee, liever ga ik naar een bibliotheek, een boekwinkel of bij de banketbakker naar kleurige taartjes staan kijken.

De Albert Heijn in Bergen is geen gezellige winkel. Nee, eerder kil en zakelijk. En daarom ga ik naar de Deen.

Gevels van nieuwe of moderne gebouwen zijn vaak grijs en grauw, en daarom zoek ik liever een oude dorpskern op.

Een zwarte leren jas zou ik nooit kopen. Te koud voor mijn ogen.

In het najaar, in de regen, verafschuw ik de grauwe Nederlandse polders.
Maar in het voorjaar snak ik naar zijn bebloemde bermen.

Ik kijk graag Escape to the Country op BBC vanwege de kleurige beelden in en rond Engelse landhuizen. Eigen huis en tuin, met Nederlandse rijtjeshuizen en modetinten daar word ik depressief van.

TL-buizen mogen ze van mij allemaal kapot schieten.
Ik geniet intens van het licht van mijn 25 watt-peertjes op de rode wollen deken op mijn bed.

En ik zou graag weer eens naar Paradiso gaan, vanwege de sfeer. Ik kijk graag in prentenboeken, houd van Zweedse huizen en geniet van al die gekleurde kaften in mijn boekenkast.
Letters, getallen, dagen van de week en zelfs maanden hebben in mijn hoofd allemaal een eigen kleur.
In een droom laatst, droeg ik een rood overhemd, had ik zongebruinde armen onder een warm geel zonnelicht.

Geheel niet mijn stijl, zo´n overhemd. Maar het wil iets zeggen...

Nee, niet dat ik een paradijsvogel ben.
Bewaar me.
Ik ben een vlinder.
Of gewoon ´mij´.
Of gewoon een neuroot.

Kriebels 2

2010-10-21T18:23:00.001+02:00

Ook een optie is om met een campertje door Europa te trekken en maar zien waar ik uitkom. Ik heb daar een vreselijk romantisch beeld bij. Geen programma, geen stramien, geen plichten, alleen maar ontdekken en genieten met mijn eigen mobiele huis onder mijn kont. 's Avonds naar de sterren kijken, een boek lezen, of op een Italiaans terras hangen. Musea bezoeken, kustlijnen afspeuren, heuvels bewandelen, lamlendig zijn in de zon. Of is dat meer iets voor bejaarden?

Kriebels

2010-10-20T20:14:00.001+02:00

Een ver familielid van mij zei ooit zoiets als: "Als je het binnen een paar kilometer van je eigen huis niet kan vinden, dan vind je het nergens."
Maar ik weet dat zo net nog niet.
Ja, ik houd van de Bergense duinen, de zee, het bos en de lommerijke lanen, maar ergens gaat mijn hart uit naar andere, nieuwe, onbekende en ook wijdse oorden.
Ik heb het sterke gevoel dat er ergens anders op aarde plekken zijn waar ik heen moet. Plekken die mij hevig in vervoering zullen brengen. En daar wil ik wel eens naar op zoek. Bovendien heb ik regelmatig een grote drang om even los te zijn van de voorgekauwde Hollandse maatschappij.
Maar waar kan ik heen? De aarde is zo groot.

Op de lagere school las mijn meester een boek voor over een Engelsman die in het koloniale Kenia leefde. Waar het over ging, is mij na zoveel jaren een raadsel geworden. Maar ik weet nog dat het verhaal mij als kleine jongen hevig intrigeerde. En ach, als groot fan van de televisieserie Daktari, heb ik eigenlijk altijd wel de wens gehad om het continent Afrika eens te bezoeken. En dan bedoel ik niet Tunesië. Daar ben ik geweest en dat vond ik nogal saai. Nee, ik wil mijn zintuigen prikkelen, in de natuur en cultuur. En in de tussentijd mijzelf misschien nuttig maken met vrijwilligerswerk.

De Caraïben. Ja, dat lijkt me ook wel eens heerlijk. Maar dan meer voor een paar weken in een houten hutje, op mijn blote voeten met een zonnehoedje op. Beetje ronddwalen, mij verwonderen aan de luchtigheid van het leven aldaar, wat varen en uitrusten.

Zuid-Amerika. Ik ben er niet zo heel bekend mee. Maar ik vermoed dat de natuur me zal overweldigen, en dat is genoeg voor mij.

Australië is een optie, net als Nieuw-Zeeland. Maar ik wacht nog steeds op snellere vliegtuigen. Al kunnen wat tussenstops wellicht een hoop leed verzachten.

Groenland en Alaska mag ik niet vergeten. Maar da´s me voorlopige even te koud en donker na een toch al zonloze zomer.
En de Verenigde Staten en Canada, daar wil ik ook wel eens heen, om wat staten door te reizen. Maar da´s niet voor nu. Wat ik nu zou willen, is geprikkeld raken door geheel nieuwe, onbekende ervaringen en beelden. Ja, in vervoering raken.

Maar hoe ga ik er komen?
En wie gaat er met mij mee?
En ehm... eerst nog wat sparen misschien.

Onderscheiding

2010-10-18T16:34:00.005+02:00

Mijn schrijfactiviteiten komen voornamelijk voort uit een innerlijke drang, een drang om te scheppen, of eigenlijk misschien wel een psychische noodzaak. Schrijven lucht mij niet alleen enorm op, het maakt me ook blij. Ik word er gelukkig van als ik iets moois heb geschreven en lees het dan vooral zelf graag, en met enige trots nog eens terug. Zelfs al schrijf ik een sollicitatiebrief of een e-mail.

Schrijven brengt me even in een andere wereld, een wereld waarin alles kan, waarin alles mogelijk is.
In je hoofd kun je tenslotte alles.

Maar ik wil ook iets vertellen. En zonder erbij na te denken, sluipen er vaak veel morele kwesties, standpunten en inzichten in mijn schrijfsels.
En zonder erbij na te denken valt alles in een verhaal vaak zomaar op zijn plaats.

Schrijven is een natuurlijke zaak voor mij, en misschien wel een missie.
Maar ik kan niet ontkennen dat er ook een zekere onderscheidingsdrang (niet te verwarren met geldingsdrang) achter schuilgaat. Een drang om mij te onderscheiden van anderen. En hoewel mijn poging om mij te onderscheiden vaak natuurlijk aanvoelt, voel ik mij af en toe nogal vermoeid, en krijg ik juist de behoefte om weer op te gaan in de gewoonheid en regelmaat van de maatschappij.

Maar dat kan maar voor even, ben ik bang...

Ik heb het woord ´onderscheidingsdrang´ eens opgezocht. En het komt van Mars: http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/astrologie/2800-horoscoop-planeet-mars.html.

Het artikel zei: ´Indien je niet weet welke planeet bij jouw sterrenbeeld (dierenriemteken) hoort: onderaan het artikel staat een overzicht waarin je dit kunt zien.´

Dat zal dan wel weer Ram zijn, dacht ik...

En ja hoor:
Planeet Sterrenbeeld/Dierenriemteken
■Zon - Leeuw
■Maan - Kreeft
■Mercurius - Tweeling en Maagd
■Venus - Stier en Weegschaal
■Mars - Ram
■Jupiter - Boogschutter
■Saturnus - Steenbok
■Uranus - Waterman
■Neptunus - Vissen
■Pluto - Schorpioen

Het zij zo.

Dag, zei de gek

2010-10-11T12:37:00.000+02:00

Eigenlijk is de zee het enige stukje ongerepte natuur dat we in Nederland nog hebben. Als we de vervuiling even wegdenken tenminste.
De zee.
Hij is belangrijk voor me. Al kom ik er niet heel vaak.
Toch vind ik het prettig om te weten dat hij er is. Het is voor mij een uitweg, een weg naar de vrijheid. De weg naar alle mogelijke plekken op aarde. Ben ik op vakantie, dan zeg ik altijd wel een paar keer: "Zullen we niet even naar de kust rijden?"
Even kijken of hij er nog is.
Ik vergelijk mijn hoofd ook wel eens met de zee. Onrustig, altijd in de weer. Soms stormachtig, soms heel kalm. Er zit iets in dat eruit moet, er broeit iets, het is voortdurend op zoek, het trekt zich terug, en overspoelt, het stroomt van hot naar her en het reikt heel ver.
En nu zit ik dus te denken, wie kan dit allemaal iets schelen? Wie kan het iets schelen dat ik naar vogeltjes kijk? Of dat ik graag een eenvoudiger leven zou leiden. Of dat ik nu mijn schoenen aantrek en op stap ga.
Naar zee.
Dag.

Volg het hart

2010-10-04T12:44:00.011+02:00

Ik zat met een kop thee op een koelbox op een camping in een bos in Schotland toen een klein, blond meisje in een blauwe jurk een tent uit kwam rennen nadat zij was gevraagd om ´hier te komen´. Zij stormde op blote voeten een heuveltje op om zich halverwege de helling op haar knieën in het gras te laten vallen en een bloem te plukken die zij vervolgens bijzonder gefascineerd ging zitten bekijken.
De rest was vergeten. De roep was weg. De bloem was ineens de wereld.
Ik pakte zojuist een liefst 118 jaar oud boek uit mijn boekenkast, sloeg hem open en rook eraan. Ik pakte een volgende, en nog een, ik keek naar rechts, naar links. Mijn handen haalden een voor een oude dichtbundels en kinderboeken tevoorschijn. Heerlijk!
Mijn boeken waren even de wereld.
Ik liep vanmorgen door de polder met de leukste vrouw op aarde aan mijn hand en we zagen een stel ganzen voorbijgaan. Verderop streken ze neer. Paarden stonden in de wei, wolken dreven en de wind blies zachtjes door onze haren.
Ja, liefde! De natuur! Rust en ruimte!
Het zijn de dingen die het hart sneller doen kloppen. En dat wat het hart sneller doet kloppen, is wat je aandacht moet geven. Nu. Hier.
Voor ieder mens ligt een wereld open, vol mogelijkheden. Wil je niet verdwalen, luister dan naar het hart. Kies voor de dingen die je gelukkig maken.

Op mijn grafsteen

2010-10-02T13:48:00.001+02:00

Ik denk steeds minder na over het leven. Dat vind ik wel zo prettig. Zoiets moet je niet teveel doen, anders raak je los van de essentie: leven. Nadenken over de dood doe ik ook steeds minder. Geen tijd meer voor.
"Wie druk is met leven, denkt niet aan de dood", zeg ik wel eens.
Maar soms, gewoon voor de fun, denk ik na over wat ik op mijn grafsteen zou willen. Ik weet dat Godfried Bomans ooit opteerde voor ´Hier ligt een opgewekt mensch´. Er was een dichter genaamd Poot die op zijn graf had staan: ´Hier ligt Poot, hij is dood´. En Mel Blanc, de stem van de Looney Tunes-figuren, doet het met: ´That´s all folks!´.
Voetballer Eric Cantona hoeft geen inscriptie op zijn grafsteen. Hij vertrekt liever met een mysterieus imago. Dat heeft ook wel wat. Maar mysterieus is toch iets anders dan anoniem.
Nu ik hier zo zit, vraag ik mij af waarom ik dit schrijf. Waarom deze blog bestaat. Waarom ik die drang heb om mijn gedachten te legen. Dag en nacht. Het gaat maar door. Rust is soms ver te zoeken in dit hoofd.

´Eindelijk rust´
Dat lijkt mij wel een aardige.

Nieuwe vrienden gezocht

2010-10-01T08:14:00.002+02:00

Ik heb nieuwe vrienden nodig. Liefst in de buurt. Want al mijn oude vrienden zijn ineens her en der gaan wonen, OF werden na hun dertigste onwijs suf, OF lusten ineens geen bier meer, OF houden niet van de natuur, eenvoud, verwondering, literatuur, buiten zijn, beetje rondlopen, schommelen, dromen, lachen, slapen, lummelen, concerten, schrijven, lezen, slechte grappen, wildplassen, een balletje trappen, fonetisch scrabbelen, whisky, diepzinnige gesprekken, McCartney, Steinbeck, Gaarder, kinderboeken, kringloop, Scandinavië, rubberen laarzen, campingtoiletten, sneeuw, oude boeken, langspeelplaten, liggen in het gras, musea, oude gebouwen, geschiedenis, tuinieren, flirten, de horizon, nieuwe ideeën, impulsiviteit, stomme acties, slechte plannen en onvolwassenheid.

Over de eenvoud van het bestaan

2010-09-29T20:25:00.003+02:00

Er werd mij gevraagd hoe ik mijn vrije tijd doorbracht, zo zonder televisie.
"Ehm... schrijven", antwoordde ik, "of wandelen."
Ik weet het eigenlijk niet.
Laatst stond ik op een middag een half uur in de tuin naar de vogels te luisteren. Soms sta ik een kwartier lang te kijken hoe een spin zijn web in elkaar breit. Ik heb eens de bezigheden van een slak gevolgd.
Dat brengt me heel dicht bij het eenvoud van het bestaan.

Als ik op vakantie ben, doe ik het zonder internet, televisie, telefoon, radio, etc. Ik leef met mijn tent, de natuur, de wind, de regen, de zon en de gesprekken met mijn metgezel(len). En dat gaat best. Meer heb ik dan ook niet nodig. En ik denk, in essentie, dat ieder mens het zou kunnen. Even zonder al onze vergaarde luxe. Onze apparatuur, de auto, het nieuws, betaald vermaak. Je moet het alleen een kans geven.

Ik had een oude houten asbak op een boomstronk in de tuin gezet, om hem te laten volregenen. Een pimpelmees sprong erin, en waste zijn veren. Een winterkoninkje zat ernaast ongeduldig te wachten op zijn beurt.
Dat is mijn televisie.

Zonder boekje

2010-09-27T09:22:00.005+02:00

Mijn vader zei eens, toen ik verzuimd had een gebruiksaanwijzing te lezen en zo een week voor niets aan een AH-fotoalbum had gewerkt: "Typisch Martijn. Gooit eerst het boekje weg en gaat het dan zelf uitzoeken."
Ja, zo gaat dat bij mij. En niet alleen met televisietoestellen, computers, schemerlampen, Ikea-kasten en een fotoserviceprogramma. Ook mijn leven leef ik op die manier. Er is geen stramien dat ik volg. Ik heb geen uitgestippeld plan, er is geen van tevoren aangelegd weggennet met bewegwijzering dat ik klakkeloos kan volgen. Ik dácht ooit dat die er wel was, maar nu weet ik beter en leef ik compleet op mijn gevoel.
Dat is soms zoeken, en het gaat met vallen en opstaan. Maar ik merk dat het opstaan mij steeds weer meer brengt, dan het vallen mij ontneemt. En zo kom ik steeds dichterbij het leven dat op maat is gesneden voor mij.
Het maakt dat ik voor veel dingen open sta. En door voor veel dingen open te staan, neem ik elke dag weer nieuwe ideeën en visies van mezelf en van anderen in mij op, en ga dan na of het iets voor mij is, of juist niet.
Mijn leven is een boom die door storm en regen, maar ook door veel zonneschijn soms met moeite, en soms heel gemakkelijk, zijn eigen weg naar boven zoekt. Soms is het een oude, kromme boom met gebogen takken, maar nu staat hij even fier rechtop.

Gouden tips

2010-09-22T20:24:00.001+02:00

Mensen denken wel eens: als je liefhebber bent van de muziek van Paul McCartney en Billy Joel, dan is er weinig verrassends onder de zon. Men denkt dan dat de muziek van deze heren veelal in de stijl is van resp. Yesterday, Hey Jude, Mull of Kintyre, en She´s Always a Woman, Uptown Girl en Goodnight Saigon. Om maar een paar hits te noemen. Niets is echter minder waar. En omdat ik zo´n aardig mens ben, zal ik u een paar mooie tips geven.

We weten nu, anno 2010 wel dat McCartney niet de schuldige was van het uiteenvallen The Beatles. Het was juist McCartney die de boel bij elkaar probeerde te houden. Maar de koek was op, alleen durfde niemand anders de stekker eruit te trekken.
En in die nadagen, terwijl ook de andere Beatles aan soloprojecten werkten, zat McCartney in zijn eentje in de studio om zijn eerste soloplaat, getiteld McCartney (1970), in te spelen.
Gedurende de release was de man even niet zo populair, en kreeg het album misschien niet de aandacht die het verdiende. Anno 2010 wordt het beschouwd als een van zijn beste werken. Evenals zijn tweede soloalbum, getiteld Ram (1971), dat door sommigen wordt gezien als het eerste indiepop-album. Beide albums stralen een heerlijke huiselijke eenvoud en puurheid uit. Persoonlijk zijn het mijn twee favoriete McCartney-albums. Echte aanraders die in de huidige popcultuur nog makkelijk overeind zouden blijven staan. Dat is althans mijn mening.

Uit dezelfde periode stammen twee andere interessante albums, van die andere grote componist. Cold Spring Harbor is de eerste. Het stamt uit 1971 en sloeg niet echt aan, waardoor het een beetje een onbekend Billy Joel-album is gebleven. Het is vooral een piano-album en bevat naast de prachtige ballad She´s Got a Way en het gevoelige Why Judy Why, een stel geweldige liedjes als Falling of the Rain, Got to Begin Again en Tomorrow is Today, dat is geschreven rond Joel´s eigen ´suicide note´. Een suicide die gelukkig mislukte (het meubelpoetsmiddel dat hij dronk, omdat het hem lekkerder leek dan bleekwater, was niet dodelijk). En dat is maar goed ook. Want twee jaar later kwam het album uit dat al jaren in mijn kast stond, maar dat ik pas een maand terug ontdekte: Piano Man. Het is puur, rauw en vernieuwend. Zelfs nu nog. Het is prachtig, als je het de aandacht geeft die het verdient.
Dat geldt trouwens voor meer dingen in het leven.

Arm kind

2010-09-21T15:08:00.007+02:00

Volgens mij duurt het nu al een half jaar. Bijna elke dag lees ik over haar, en elke dag krijg ik een beetje meer medelijden met het meisje. Ik heb het over Lindsay lohan (24). Rijden onder invloed, drugsgebruik, en dan in meervoud.
"Als ik naar Lohan kijk, zie ik een breekbaar en dolend kind", analyseert de advocaat in het Amerikaanse tijdschrift People.
En dat gevoel heb ik nou ook. Breekbaar en dolend. Maar ook eenzaam. Volgens mij is Lindsay vreselijk eenzaam.
Om haar op het rechte pad te krijgen, zetten ze haar in de gevangenis, en zodra ze doorslaat, gaat ze de isoleer in. Zo doe je dat met dolende meisjes.
Ik denk niet dat het helpt. Dat is niet de manier om haar er bovenop te krijgen.
Ik denk dat Lindsay haar werk even vaarwel moet zeggen, dat de media haar even met rust moet laten, en dat ze een tijdje op vakantie moet. Ik denk dat ze daarbij iemand om zich heen moet hebben die wat geduld heeft. Iemand die haar uiteindelijk de weg kan wijzen. Iemand die haar wat liefde en oprechte aandacht geeft. Ik hoop dat er zo iemand voor haar is.
Dat denk ik dan, als ik weer over haar lees.

Taalangst

2010-09-20T13:31:00.001+02:00

Persoonlijk vind ik dat we te makkelijk en onbezonnen omspringen met onze taal. Wat is de consequentie als we straks zowel ´beter dan´, als ´beter als´ gaan toestaan? Wat gaat er gebeuren zodra ´me fiets´ ook wel oké is? In eerste instantie weinig. Maar als we deze trend doorzetten, en steeds meer taalregels overboord gooien, komt er een tijd waarop we elkaar niet meer begrijpen. En is taal juist niet in stand geroepen om op heldere wijze te kunnen communiceren?
Ik krijg op mijn werk af en toe e-mails waar ik geen bal van begrijp. En als ik dan achteraf kijk waar het mij is gaan duizelen, dan is dat waar de taalvaardigheid tekortschoot.
Taal is een prachtig middel om iets duidelijk te maken, om iets te vertellen en het vervolgens anderen te laten begrijpen. Het is een prachtige menselijke afspraak die soepel verloopt als hij goed wordt gehanteerd. Waarom zouden we dat stroef willen laten verlopen? Waarom zouden we verwarring scheppen?

Stilte 3

2010-09-19T14:06:00.001+02:00

Ik vind The Bodyguard een leuke film. U weet wel, met Whitney en Kevin, het ultieme liefdespaar. Dat die twee elkaar niet eerder hebben gevonden, vind ik nog steeds hoogst verbazend.
Wat mij vooral aantrekt in de film, is dat huis in het bos, die blokhut, bij dat meer, waar Kevin en Whitney naartoe trekken, wanneer ze zich niet meer veilig wanen in hun zwaar beveiligde omgeving.
Ik denk Kevin dan even weg, en Whitney... nee, die past ook niet helemaal in mijn plaatje, en zie mij ´s avonds in dat huis zitten, na een dag hard werken in de natuur, onderuitgezakt in een gemakkelijke stoel, onder een deken, een glas whisky, een haardvuur, een gesprekspartner die haar mond houdt en stilte. Ok, hooguit het kabbelen van het water, het knapperen van het haardvuur of het huilen van een wolf. Maar verder niets. Stilte.

De tijd vliegt

2010-09-18T11:04:00.001+02:00

"Voor je het weet ben je tachtig", drukte mijn collega van medio vijftig me op mijn hart. "Nou", zei ik. "Ik doe het nog even rustig aan, als je het niet erg vindt."
Mijn vader zei daags daarvoor iets soortgelijks, en ja, zelf merk ik ook dat de tijd sneller lijkt te gaan naarmate je ouder wordt.
Mijn jeugd lijkt een eeuwigheid te hebben geduurd, maar sinds pakweg mijn achttiende vliegt de tijd voorbij. Waar blijven al die uren, dagen, weken, maanden, jaren? Nu, ik denk het te weten.
We gaan zelf te hard. We staan te weinig stil bij het moment. Het NU. Hoeveel mensen denken ´s ochtends niet al na over wat zij ´s avonds gaan eten? Hoeveel mensen kijken op maandag al wel niet uit naar het weekend? En hoe lang van tevoren zijn we al druk met onze zomervakantie? Zelf maak ik me schuldig aan het laatste. Maar over het geheel genomen, vormen deze drie dingen slechts het topje van de oorzaak dat ons leven steeds meer aan ons voorbijsnelt.
Zeg nou zelf, als kind dacht je niet vooruit. Als je moest eten, dan kwam dat soms als een complete verrassing. Als je wakker werd, wist je niet wat voor dag het was. En vakantie. Je wist niet eens waar je naartoe ging (en achteraf wist je soms niet eens waar je was geweest).
Het doet me denken aan een artikel dat ik las over het weggooien van eten. We kopen allemaal veel teveel voedsel dat we niet opeten (en achteraf dus weggooien). Dit doen we vooral omdat we vooruit denken. Want stel je voor dat je bezoek krijgt en niets in huis hebt. Het is dat vooruit denken dat ons nekt. Moeten we niet doen. Dan gaat de tijd zo hard.

Zelfstandig denken is ook een vak

2010-09-16T16:29:00.001+02:00

Gelezen op het intranet op mijn werk:
Onderzoek: Hbo'ers willen huishoudboekje snappen - 25-8-2010

Meer dan één op de tien hbo-studenten staat rood. Gemiddeld gaat het om 477 euro. Daar staat tegenover dat tweederde juist geld weet te sparen. De ondervraagde hbo’ers zouden graag meer begeleiding willen krijgen.
“In Nederland bestaat nog geen structureel aanbod van financiële bewustwordingsprogramma’s op de hogescholen en universiteiten”, aldus de schrijver van het hoofdstuk, Kitty Jurrius. Spreekuren van studiebegeleiders worden pas bezocht als er al problemen zijn. Gewone studenten vragen zelden ondersteuning.
Toch zouden studenten graag meer begeleiding krijgen: driekwart van de respondenten vindt dat hun hogeschool niet genoeg doet aan voorlichting over financiën. En ruim de helft meent dat de overheid niet genoeg doet om het “financieel bewustzijn” van studenten te vergroten.
Bron: Hoger Onderwijs Persbureau

Wacht even... driekwart van de respondenten vindt dat hun hogeschool niet genoeg doet aan voorlichting over financiën. En ruim de helft meent dat de overheid niet genoeg doet om het ´financieel bewustzijn´ van studenten te vergroten.

Dan vraag ik mij af:
1. Wat is dan de taak van de overheid in dezen?
2. Wat is de taak van de hogeschool in dezen?
3. Wat is de taak van de ouders in dezen?
4. Sinds wanneer is het zelfstandig denken afgeschaft?
4a. Waarom weet ik dat niet?
5. Zijn deze studenten wel klaar voor het hoger onderwijs?
De meeste studenten zijn toch wel 18+. Dat betekent dat ze liefst achttien jaar de tijd hebben gehad om te begrijpen dat je voor 1 euro iets ter waarde van 1 euro kunt kopen. Als je dat snapt, dan heb je financieel bewustzijn.

De kant van de kunstenaar

2010-09-15T19:53:00.002+02:00

Ik stond op een kunstenaarsmarkt in het Drentse Nieuw-Buinen. Niet meteen de plek waar je het verwacht. Maar een kunstenaarsmarkt is een kunstenaarsmarkt en ik mocht mijn twee dichtbundeltjes bij een bevriende tekenares op de kraam leggen, dus waarom ook niet.
De markt was koud begonnen, en ik had al vier boekjes verkocht, waarvan twee aan een kunstenares die even verderop een kraam had. Ze bladerde er even in, keek naar de omslag waar ook mijn geboortedatum op staat, en vroeg toen verbaasd: "Maar je bent nog zo jong! Hoe kun jij dit geschreven hebben?"
Tja. Daar had ik het antwoord ook niet op.
En ik zat daar zo een beetje achter die kraam. En ik zag allerlei mensen voorbij schuiven, in te strakke broeken, onder foute kapsels, met lelijke en te dikke kinderen aan de hand, en ik hoorde ze praten over dingen waar ik niks van wist of niks van wilde weten. Buiten klonk een meezingliedje van Jannes, of Lucas en Gea, of wat het ook was, er kwam een hele flauwe grap voorbij, en ik voelde mij een beetje alleen.
Ik stond op en stapte op de kunstenares van zonet af. We maakten een kort praatje. Over kunst maken, en over hout. Ik zei dat ik wel eens iets wilde proberen met klei, of met hout. Ik vertelde haar dat hout veel met me doet. Gevoelsmatig dan. Hout straalt iets uit, het geeft warmte, ik word er blij van. Ze knikte en wees op een paar stukjes hout die iets verderop lagen uitgestald.
"Alleen al die paar stukjes hout die daar liggen, daar word ik al blij van", zei ze.
Ik ook, dacht ik. En ik ging weer zitten. Ik keek naar de mensen die voorbij schoven en pas toen besefte ik dat ik aan mijn kant van de kraam thuishoorde. De kant van de kunstenaar.

Voor jou

2010-09-14T13:14:00.001+02:00

Lach

Als je lacht, ben je mooier.
Kom, blijf even staan.
Zet je mondhoeken hoger,
en kijk me eens aan.

Als je lacht, ben je mooier.
Kom, stralende ogen.
Een glimp van de hemel,
in sierlijke bogen.

Als je lacht, ben je mooier.
Kom, vrolijke wangen.
Steek je oren wat op,
en zucht van verlangen.

En zie de zon door de wolken.
Voel het licht op het raam.
Laat de mensen maar zeuren
die triestig voorbij gaan.

Want als je lacht, ben je mooier.
Kom, ga nu opzij.
Ga elders staan stralen.
Lach en ben vrij.

Uit: De zeeuil (2010)

Een stap omhoog

2010-09-13T19:19:00.007+02:00

´Doornroosje wachtte honderd jaar, kleine stapjes geen bezwaar´. Zo begon ik ooit een gedichtje over de liefde.
Maar nu eerst iets anders.
Vroeger klom ik zonder na te denken alle bomen in. Sinds ik groot ben, heb ik echter hoogtevrees. En niet zo´n beetje ook. Met een ladder een garagedak op zonder naar beneden te kijken, gaat dan nog wel. Maar zodra ik een eerste stap op de dakrand heb gezet, kun je de brandweer alvast bellen. Nachtmerries heb ik ervan. Dan zit ik bovenin het geraamte van een wolkenkrabber. Of in een boomhut waar ik niet meer uitkom.
Vandaag hielp ik mijn oom van 82 met het snoeien van het gebladerte in zijn tuin. De heg rondom, de klimop tegen het zomerhuisje tot de nok, en de bomen zo hoog mogelijk... No way, dus.
Ik deed de heg, incluis de bovenkant vanaf een gammel trapje, de klimop tegen het zomerhuisje tot het punt dat ik niet meer hoger de ladder op durfde, en liet met het schaamrood op mijn kaken mijn oom (van 82 dus...) de hoogste puntjes doen.
Na wat andere werkzaamheden, pakten we als laatste een rijtje bomen aan. En dit keer besloot ik mijn verantwoordelijkheid te nemen.
"Er zijn soms dagen waarop je je grenzen moet verleggen", beweerde ik vol overmoed.
Dus hup, de ladder op, niet omlaag kijken en met knikkende knieën wel vijf sporten hoger klimmen dan ik eerder die dag met veel moeite had aangedurfd.
En toen mijn oom en ik daarna met zijn tweetjes een glaasje fris dronken op het tuinbankje, zei ik: "kom, laten we die laatste hoge takken er dan ook maar uithalen".
We zetten de ladder weer neer, ik nam de takkenschaar ter hand, klauterde omhoog, en op het moment dat ik naar de hoogste takken reikte, viel de ladder om...
Op dat ogenblik was ik niet bezig met de hoogte, ik was niet bezig met mijn val. Ik gleed een stuk naar beneden, greep me onderweg vast aan een tak en liet me langzaam op de grond zakken. Een flinke schram, als resultaat. Maar het was niet het enige resultaat van deze dag.
Ik heb vandaag een stap gezet. Slechts vijf sporten en daarom misschien een kleine. Maar het leven hoeft niet altijd in grote stappen genomen te worden. Af en toe een kleintje vooruit, of naar boven, mag ook.

Loop even weg

2010-09-07T17:22:00.000+02:00

Luister, als je nou weer eens naar je beeldscherm zit te staren, op Nu.nl, of misschien een ingewikkelde kennissite, als de afwas nog staat, het bed nog afgehaald moet worden en al die andere dingen die je nog moet doen zich langzaam opstapelen in je hoofd, terwijl er niets uit je handen komt en buiten de zon schijnt, trek dan je schoenen aan, laat de boel de boel, loop naar een rustig plekje waar wat koeien grazen, waar gele bloemen bloeien in een veld, waar een houten bankje staat, en ga daar dan even in de zon zitten, gewoon even zitten en verder niets. Besef dat je niets moet, dat er niets van je wordt verwacht, dat alles kan wachten, dat alles wat bestaat slechts ´jij´ is, ´jij´ die daar zit, en de zon.
Bankjes, we hebben meer bankjes nodig.

Foei

2010-09-05T19:48:00.000+02:00

Het herfstachtige weer van vorige week bracht me nogal in winterse sferen. Ik dacht aan de losse briefjes die door mijn huis waarden, en titels van boeken bevatten die ik ooit nog eens wil gaan lezen. Ik surfde daarop razendsnel naar Bol.com en bekeek of de titels ook verkrijgbaar zijn. Nou, sommige wel, en sommige niet.
Ik las een stuk of wat recensies, bekeek wat prijzen, verscheurde wat briefjes, legde er een paar apart en maakte een mooie selectie van wat ik de komende winter op de bank in mijn handen wilde gaan openslaan. En dat was het.
Vandaag spiekte ik even op Nu.nl. Een nieuwsberichtje over weet ik veel wat. En tijdens het lezen, zag ik ineens iets bekends in een ooghoek kruipen. Het was een reclame van Bol.com, en juist een van de boeken die ik had opgezocht - een niet eens zo heel bekend of populair boek - stond erin met omslag en prijs. Wonderlijk toch, dacht ik. Dat moet toeval zijn dat van al die tienduizenden boeken die er... Maar er was weinig wonderlijks of toevalligs aan, want in dezelfde advertentie, waarin ik naar links en rechts kon scrollen, stonden nog zeker vijf boeken die ik ook had bekeken. En het waren ook allemaal wat oudere of vergeten titels. Geenszins actueel.
Dus foei Bol.com! Voor het in mijn computer kruipen. Foei!
En daarom houd ik mijn titels verder verborgen en lekker voor mijzelf, en ga ik binnenkort fijn met een dikke portemonnee naar de boekhandel. Lekker ouderwets neuzen, papier snuiven, bladzijden bladeren en live contant geld uitgeven.

Vaarwel, meneer Bertelsmann.

En sorry voor mijn afvalligheid, lieve, anonieme, echte boekhandel, die niet ongevraagd in mijn computer kruipt. Gij zijt geloofd ende geprezen.

Het sprookje voorbij

2010-08-20T22:13:00.004+02:00

Mooi, dat bos van ons. Ik ben er maar weer eens doorheen gelopen toen ik een paar dagen op het huis van mijn ouders paste. Dit gedeelte van het Bergerbos had ik al een tijd niet aangedaan. Vroeger ja, toen ik hier nog woonde. Tegenwoordig woon ik aan een hele andere kant van Bergen. Daar hebben we een bos dat mij minder aanspreekt.
Nee, dit bos is het bos uit mijn jeugd. Het bos waar we over slootjes sprongen, in bomen klommen en aan houten bruggetjes hingen. Dit is het bos waar ik in de winter door het ijs zakte, waar we met de klas kwamen om te ballietrappen of over de natuur te leren. Het was er oud, dichtbegroeid, met kromme bomen, donkere struiken en inktzwarte sloten. Het was bijna sprookjesachtig. En daar ging ik weer naar binnen.
Maar het bruggetje vanaf de Maesdammerlaan was verdwenen, dus moest ik via de hoofdingang iets verderop het bos in. Het was dezelfde ingang als die goedgekapte meneer met zijn hond, zijn roze overhemd en een hele sterke after shavelucht nam. En hij dook precies het paadje in dat ik had willen pakken. Dus nam ik uit armoede maar het hoofdpad.
Het viel mij op hoe licht het er was. Het bos was opgeruimd en uitgedund. Maar het resultaat was niet eens zo schrikwekkend als ik had gedacht. Er waren nog kromme takken over, en er lag hier en daar nog wat dood hout op de grond.
Ik dacht er inspiratie op te kunnen doen voor een nieuw gedicht, specifiek over dit bos. Zoals dit bos mij ook geïnspireerd had voor mijn eerste bundel (Zachte regen). Ik haalde mij een paar gedichten voor de geest en zocht naar nieuwe zinnen en nieuwe woorden. Ik dacht aan de boomwortels, hoe die verankerd lagen in deze grond. Maar intussen werd ik alleen maar gelikt, beroken en ondersteboven gelopen door loslopende blaffende honden, gevolgd door hooghartig volk dat hier vroeger nooit kwam.
Ik vroeg mij af of ik hier nog wel wilde zijn. Maar al gauw zonk ik terug in mooie gedachten. Over de dagen dat ik hier in mijn eentje een herfst lang ronddwaalde in de avondschemering, met prut aan mijn schoenen en een kletsnatte kop. Over de uitmuntende verstopplekken bij het ballietrappen, met je buik in de vochtige aarde die ik nog steeds kon ruiken. Maar ik kreeg een klap in mijn gezicht met een kil en scherpgekant groen voorwerp. Dat bankje! Wat een wanstaltig ding was dat! Hoe heeft iemand het in Godsnaam in zijn hoofd kunnen halen om zoiets in het bos neer te zetten? Ik boog voorover en kon mijn gezicht erin zien. Het glom. En ik weet niet wat voor materiaal het was, maar het was zeker geen hout. Het had armleuningen als de hals van een zwaan, het had ranke poten en glom van Intratuin-elegantie. Wie heeft dit bedacht? Deze sfeerloze, zielontberende namaakbankjes in dit bos?
Het bleef mij bezighouden. De hele weg lang. Ik vroeg mij af of deze bankjes ooit wel dof zouden worden. Of er wel mos op kon groeien. En hoe men er in vredesnaam een hartje in kon kerven. Maar een ander raadsel hield mij alweer staande bij de hofvijver. Het was gemaakt van straatklinkers. Het was een speciaal aangelegde kade voor ik weet niet wat. Ik dacht: wat is er mis met steile oevers van zand? Waar blijft de uitdaging in dezen? En naast de kade stond opnieuw zo´n bankje.
Ik wilde naar huis. En ik ging ook naar huis. En op mijn weg naar huis, zakte mijn gemoed steeds verder weg. Toen ik een oud houten hek vervangen zag door goedkope blankhouten bermpaaltjes en ik moest constateren dat de eenvoudige halfverrotte traptreden tegen beide kattenbergen op, vervangen waren door een gedrocht dat onmiskenbaar het duurzaamste model uit de catalogus van de Praxis was. Van ellende heb ik het Paddenpad links (of eigenlijk rechts) laten liggen. Meer kon ik niet hebben die dag. Het was genoeg geweest.
En door dat uitgedunde, zielloze bos ben ik - de honden en opgedirkte dames en heren ontwijkend, en het ontbreken van de speelbalk waarop wij als kind zoveel plezier hadden, negerend - naar huis gelopen. Een dikke glimmende Range Rover reed mij bijkans overhoop, en ik dacht: in Schotland kon ik ze beter velen, die dingen.
Ik dacht ook nog even aan dat stuk beton waarvan wij vroeger altijd dachten dat het drinkbakken waren voor de paarden van de ridders die ooit in Bergen hadden geleefd. Later, toen de boel werd uitgegraven, bleek het om de fundering van een V1-lanceerinstallatie te gaan. Maar nergens is een bordje te vinden waarop dat staat. Slechts een kil, kaal, identiteitloos en onpersoonlijk ding is het. Gooi het dan weer dicht, zou ik zeggen. En laat ons weer denken dat het middeleeuwse drinkbakken zijn. Laat alsjeblieft nog iets van ons jeugdsprookje in stand.
En zet er anders alsnog een informatiebordje bij. En trek dan meteen die afgedankte half vergane oude houten banken ook maar uit het bos. Want ook lelijk werk moet afgemaakt worden.

Geregeld!

2010-08-18T15:41:00.011+02:00

In een uitgelaten bui had ik op een dag wat bloem- of plantzaden uitgestrooid aan de rand van het grasveld dat ik - vind ik - wel mijn tuin mag noemen. Maar er gaat tegenwoordig veel om in onze hoofden en al snel vergat ik de dag, tijd en het gebeurde. Maanden slopen voorbij, en de keren dat ik uit mijn raam keek, bezag ik slechts de hemel. Tot mijn ouders op een dag voorbij waren gereden en mij vroegen hoe die leuke bloemen in de berm daar waren gekomen. Zo mooi op een rijtje.
"Dat is vast toeval", zei ik. Dat kan nauwelijks, dachten zij. Maar ook al waren de meningen erover verdeeld, het was een mooi gezicht. Zomers, vrolijkmakend en het leek wel een echte tuin.
De dag daarop fietste ik er zelf langs, en dacht toen ineens: hé! Die zaadjes, die heb ik geplant! En ik ging er eens bij staan kijken en genoot oprecht en trots van mijn eigen bloemenperkje. En elke ochtend nadien keek ik er even naar. Tot ik op een dag op vakantie ging naar Schotland.
Tweeënhalve week zonder mijn bloemen was best goed te doen. Sterker nog, na drie dagen dacht ik er al niet meer aan. En toen ik thuiskwam, was het eerste wat ik bekeek niet eens de berm, maar het groengeregende gazon. Mooi, dacht ik nog. En ze hadden de kantjes ook netjes gemaaid. Waarop ik ineens weer aan mijn bloemetjes moest denken. Weg waren ze. Ze waren weg!
Blijkbaar houdt de gemeente Bergen er niet van, dat eigen initiatief op en in de grond. Blijkbaar moet de boel strak en geregeld zijn, precies volgens het beleid. Wildgroei moet de kop ingedrukt worden.
Dagelijks kijk ik nu of er alweer iets terug groeit. Maar tot op heden heb ik moeten constateren dat dit niets is. En nu denk ik ineens, dít is wat maakt dat wij Nederlanders ons niet verbonden voelen met onze omgeving. Elk initiatief wordt al decennialang stelselmatig de kop ingedrukt. Elke vierkante meter heeft in ons land een bestemming, en daar mag pertinent niet van worden afgeweken.
Waag het niet om ergens een boompje te planten. Waag het niet om je kinderen in een plantsoen te laten spelen. Bemoei je nooit met de berm voor je huis.
Hoe kunnen wij ons verantwoordelijk voelen voor onze omgeving als we er niets over te zeggen hebben, als we er eigenlijk niet eens aan mogen zitten, als het allemaal voor ons geregeld wordt? Waarom zouden we zwerfvuil aanpakken? Daar is de gemeente toch voor? Waarom zouden we de stoep in de winter ijsvrij maken? Dat is de taak van de overheid. Daar betalen we belasting voor.
Staat er iemand verloren langs de weg met een lekke band, dan belt hij de wegenwacht maar. En zit er een hondje vastgevroren aan de brug. Bel dan vooral de politie. Los het niet zelf op. Ik herhaal: niet doen! Wees passief en vrij van enige druk op uw gemoed.

Ogen op je zak

2010-08-16T22:31:00.005+02:00

Wat doe je als je nog een week zomervakantie hebt, je vroeg wakker bent en het buiten regent? Juist, je trekt je wandelschoenen aan, smeert een boterham en pakt je regenpak in voor een wandeltocht naar zee. Ik was al een tijd niet in de Bergense duinen geweest vanwege het brandgevaar, maar omdat ik tot mijn genoegen precies genoeg kleingeld in mijn zak vond voor een PWN-dagkaart besloot ik het erop te wagen.
Als eerste kwam ik een geheimzinnig sujet tegen met een kortgeschoren kop haar en een nogal eigenzinnige hond aan zijn zijde. Ik ben het stel gevolgd tot het uit mijn zicht verdween. Zij waren op de fiets, en met mijn vanmorgen onderweg exact uitgerekende wandeltempo van 100 meter per minuut, dus 6 kilometer per uur, kon ik dat niet lang bijhouden.
Gelukkig kwam object numero 2 al snel opdagen. Een jong Duits stel op een koppel huurfietsen, of een jong Duits koppel op een stel huurfietsen. Man voorop, maar vrouw suisde plompverloren voorbij toen het bergaf ging en sneed hem daarop finaal af. Schelden in het Duits is een wel erg opvallende karaktertrek en het leek me daarom uitgesloten dat ik een van hen als verdachte kon aanmerken.
Want ja, je loopt daar dan wel om te ontspannen, maar sinds het er bos- en duinbranden regent, ben je automatisch alert op verdachte personen. Maar ook op je hoede. Want je voelt de ogen van al die andere mensen ook in jouw eigen broekzakken prikken.
Maar nee, ik had geen lucifers op zak. Noch droeg ik een brandbare vloeistof bij me. Maar echt lekker liep ik niet. Zeker niet toen ik moest plassen en daarvoor even de bosjes in wilde duiken. Ik ben al eens eerder staande gehouden omdat ik van een zgn. ´niet-officieel pad´ (wie het weet, mag het zeggen) kwam lopen. En met de kennis van vandaag zit je tegenwoordig zo een dag op het politiebureau vragen te beantwoorden. En een alibi had ik niet zo een, twee, drie voorhanden.
Maar er heeft vandaag geen brand gewoed. En als er al brand was geweest, dan had ik het hoogstwaarschijnlijk wel eigenhandig uitgeplast.

Enjoying the rain

2010-08-13T17:29:00.001+02:00

"Enjoying your holiday?", vroeg een oude Schot op een ochtend in het toiletblok van de camping in Oban. "Yes!", riep ik enthousiast. De vakantie werd alsmaar mooier.
"Enjoying the rain?", vroeg hij toen een beetje spottend en hij lachte, waarna hij zijn handdoek van het haakje pakte en met gebogen rug de Schotse regen tegemoet liep.
Inderdaad, we hebben in tweeënhalve week welgeteld één, op wat avondlijke spetters na, droge dag gehad in Schotland. Maar het heeft mijn pret niet kunnen drukken. Het was fantastisch, grandioos en weet ik het allemaal. Het was vooral mooi. Zelfs het afzien in de storm en regen.
Kintyre bijvoorbeeld. Het is mij een compleet raadsel waarom er maar weinig toeristen komen. Rouwig ben ik er echter niet om.
De eenzame kronkelige eenspoorsweg naar de vuurtoren bovenop de Mull waar sir Paul McCartney over zong, was er een van zeven mijl in dichte mist. En de laatste mijl lopend in regen en wind was ronduit heerlijk. Het gevoel om van een zo´n afgelegen plek de Atlantische Oceaan te aanschouwen, was minstens zo bijzonder.
Er is veel moois te ´beleven´ in Schotland, maar het weer is nogal onberekenbaar en dat maakt dat mensen het land mijden als een zwerm ´midges´. Een in Schotland wonende Canadese Ier zei het al: "Schotland is prachtig. Maar het is onze redding dat het hier altijd van dat slechte weer is."
En dat is maar goed ook.

Allemansrecht

2010-07-25T23:13:00.001+02:00

´Oud-topman Rijkman Groenink (ABN Amro) stelt eenmaal per maand zijn landgoed bij Loenen aan de Vecht open voor wandelaars.´ (bron: NHD.nl)

Ach gut, wat aardig van die man. Dat wij, het gewone volk, ook even van zijn zelfverworven stuk land mogen genieten. Al vind ik het hele idee van ´landbezit´ nergens op slaan. Dat er landen en grenzen zijn, dat accepteer ik. Anders wordt het ook maar een janboel op aarde. Maar dat er dan stukjes van een land verkocht worden, waar anderen niet mogen komen, dat heeft me nooit helemaal lekker gezeten.

Ik geloof in het allemansrecht, zoals het in Scandinavië geldt. Het recht om particuliere grond te betreden om van de vrije natuur te genieten. Onder redelijke voorwaarden uiteraard.
Voorwaarde is dat er geen schade aan de natuur of aan landbouwgewassen wordt aangericht en dat de eigenaar niet wordt gestoord. Heel redelijk, toch?
Het is ook niet toegestaan om te jagen en te vissen. Snap ik ook.

Er woont hier verderop een gepensioneerde bankmeneer (niet bovengenoemde) op een prachtig plekje in de polder, mét vijver. Ik zou daar ook wel eens aan het water willen zitten, of in het gras willen liggen. Maar dat mag niet. Tenminste, dat neem ik aan. Ik heb het hem eerlijk gezegd nog nooit gevraagd...

Twijfels

2010-07-23T22:58:00.001+02:00

Ik heb het nu even over de film Titanic. Hoe is het toch mogelijk dat een vrouw (Kate Winslet in dit geval) gekleed in slechts een jurk en waarschijnlijk een stel kousen zeker een kwartier lang door het ijskoude water loopt zonder ook maar een grijntje last te krijgen van hevige onderkoelingsverschijnselen?
Minstens zo opzienbarend is de film Hard to Kill, waarin agent Mason Storm (gespeeld door Steven Seagal) na net te zijn ontwaakt uit een zeven jaar lange coma doodleuk op eigen kracht uit het ziekenhuis ontsnapt wanneer hem een hitman op de hielen zit.

Mooie maandag

2010-07-19T14:58:00.005+02:00

Eigenlijk geeft het helemaal niks, dat je dan op je vrije maandag om half zeven ´s ochtends rechtop in bed zit. Het is ook in zijn geheel niet erg om tegen negenen in je korte broek over de Zeeweg naar het strand te fietsen om daar eens op een werkloos naweekends moment je handdoekje te spreiden, te gaan liggen en je ogen te sluiten.
Het is helemaal niet vervelend om vanaf diezelfde handdoek naar de zee en zijn onnavolgbare luchten te kijken. Het is maar dat het water beweegt, anders zou je denken dat het om een schilderij ging. En het is niet erg als het dan druk wordt op het strand omdat er meer mensen zijn die van dat schilderij willen genieten.
Want ik heb thuis, pakweg 5 kilometer verderop, ook nog een zonnig grasveld, een matras en gekoelde drankjes. Nee, zo slecht is het niet wonen hier in Bergen. Nog even en ik ben een tevreden mens.

Aan de Kalvøvej

2010-07-12T12:53:00.001+02:00

Dit jaar ga ik op vakantie naar Schotland. Lekker tweeënhalve week lang de Highlands verkennen. Dat wil ik al sinds mijn twaalfde, dus nu moet het er maar eens van komen.
Toch kan ik niet ontkennen dat er ook andere kriebels zijn. Kriebels die mij naar het hoge noorden lokken. Naar Zweden en Noorwegen. Naar de fjorden, de uitgestrekte bossen, de bergen en de gemoedelijke houten huizen. Zweden en Noorwegen zijn twee landen waar ik me erg thuisvoel. Meer dan in Nederland. Bovendien kom ik er tot rust en kan ik er eindeloos genieten van de vriendelijke mensen, de donkere nachten en de fraaie natuur.
Maar toch, mijn hart gaat nu even uit naar een ander plekje. Een plekje in Denemarken, in Genner, aan de Oostzee, langs de Kalvøvej, bij een haventje, waar je tegen zonsondergang het water in het fjord hoort kabbelen en de bootjes een voor een tegen de krakende houten steiger hoort botsen. Het heeft me ooit een stel koeienstrontpoten opgeleverd om er te komen, maar daar mogen ze, als ik er niet meer ben, mijn as uitstrooien. Daar wil ik wel tot in de eeuwigheid verblijven.

Ik ben een wezen van kracht, vrijheid en genade

2010-07-07T21:34:00.006+02:00

Hoewel spiritualiteit mijn nieuwsgierigheid wel eens wekt en ik er wel voor open sta, kan ik er misschien maar beter een beetje bij vandaan blijven. Spiritualiteit zou me houvast kunnen bieden of nieuwe inzichten, maar doorgaans brengt het me juist van slag of hevig uit balans.
Toen ik op een dag over zielverwanten las, heb ik mijn avondeten laten staan. Een andere keer ben ik gaan zweven tot ik er luchtziek van werd. En laatst, toen ik eigenlijk wel eens benieuwd was naar dat befaamde ´geluk in jezelf´ kocht ik het zo getitelde boek van Deepak Chopra. Maar in plaats van gelukkig en krachtig, maakte het boek me alleen maar ongelukkig en angstig. Deels omdat ik er soms geen bal van begreep. En van wat ik begreep, vond ik dat er hier en daar nogal wat bullshit in stond.
Maar bullshit of niet, aan het einde van mijn spirituele pogingen kom ik altijd weer uit bij mijn basis: mijn eenvoudige ´ik´. En ineens weet ik dan weer hoe het zit met dat ´geluk in jezelf´. Ja, ik ben een wezen van kracht, vrijheid en genade. Maar dat komt niet door Deepak. Zijn boek bracht mij qua verlichting slechts een schemerlamp. Nee, ik transcendeer niet. Ik blijf liever dicht bij mezelf. Of wacht eens... door bij mezelf te blijven, ben ik ook spiritueel bezig. Ach, zie je wel, ik begrijp er soms geen bal van.

En zo doet iedereen zijn ding

2010-07-04T10:55:00.005+02:00

Ik word altijd wakker met de zon op het bed. Als hij schijnt tenminste. En de zon roept mij. ´Kom eruit, het leven wacht!´ Met als resultaat dat ik op zondagochtend om half negen over straat loop en om half tien in mijn korte broek in de tuin zit met een boek op schoot en een mij onbekende kat aan de voeten, nu de mijne uit logeren is.
Toen ik opkeek van mijn boek, zag ik dat er een soort van sluipvlieg voor mijn hoofd hing. Hij nam mij in zich op, deed een soort verticale helikopterview, en ik kon alleen maar terugkijken en wachten tot hij weer wegschoot, op zoek naar nieuwe beelden, nieuwe belevenissen, een maaltje misschien, een lief.
En zo doet iedereen zijn ding, dacht ik. Zo probeert iedereen iets van zijn leven te maken. De dieren en de mensen. Soms gaat het misschien op een wat onbehouwen manier, soms regeert de angst, of hebzucht, maar we zijn er allemaal mee bezig. En daar heb ik eigenlijk wel respect voor.
Ik heb niet zoveel zin (meer) om mensen te veroordelen op hun leefwijze of hun denkbeelden. Ik kan proberen om ze andere ideeën of handvatten aan te reiken, maar uiteindelijk moeten we allemaal zelf uitvogelen wat voor ons het beste is. Waarom moeten we zo nodig naar Mars, of naar de maan? Waarom willen we allemaal zoveel?Omdat we allemaal proberen om er iets van te maken.
Zelfs de buurman die deze mooie, zonnige dag aangrijpt om zijn gazon weer eens elektrisch te maaien.

Klote weer

2010-06-24T13:48:00.005+02:00

Spijt dat ik parttime ben gaan werken, heb ik nooit gehad. Op een dag als vandaag voelt een mens toch dat hij naar buiten moet? Een mens hoort in de natuur te zijn en niet de hele dag op een duf kantoor. Een middag als deze is dan ideaal om in de tuin een boek te gaan lezen of lekker door de duinen te wandelen.
Ik koos voor het eerste, omdat er vanmiddag een man op bezoek komt voor het onderhoud van mijn verwarmingsketel. Kan hij lekker zijn ding doen, en ik intussen goddelijk in mijn korte broek met een boek op de tuinbank. Genieten van het buitenzijn en de geluiden van de natuur.
Of toch niet... want er zijn mensen die bij mooi weer het idee krijgen dat ze bomen moeten gaan zagen, heggen snoeien of grasmaaien. Ja, net als het zulk mooi weer is dat andere mensen lekker even in de tuin willen gaan ontspannen. Die parttimers ja! Ik zal dan maar even op de fiets stappen, naar de stiltetuin bij de natuurwinkel om in alle rust een biologisch suikervrij ijsje te eten.
Of nee! De kachelman komt vanmiddag!

In mijn dromen

2010-06-23T20:07:00.001+02:00

Het is maandagochtend vroeg en het waait wat. Het is woensdagavond en het regent buiten. Het is zaterdagmiddag en de zon schijnt naar binnen door het raam. In de deuropening ligt een hond te slapen. Ik hoor vogels tussen de bladeren ritselen op zoek naar voedsel, een muis achter de houten wand, de lamp wiebelt wat op zijn voet, de kat wast zich iets te luidruchtig. Ik schuif mijn stoel naar voren totdat mijn buik klem zit tegen het bureau, en ik begin te schrijven. En het komt, het komt en het duurt voort zonder enige onderbreking. Het is een geleidelijke stroom van woorden. Spontaan zoekt het zijn weg over het scherm.
De geluiden om mij heen storen mij niet. Er is helemaal niets dat mij stoort. Geen telefoon, geen radio, geen grasmaaier, geen auto´s, geen kinderen, geen vragen.
Slechts ik, in mijn eigen natuur, op mijn eigen plekje. Met een hond, een kat, vogeltjes en een muis. Zo moet het gaan, en zo is het.

Kabouter Wesley

2010-06-18T10:28:00.002+02:00

Het moet ook niet gekker worden. Nu wist ik weer niet wie Kabouter Wesley was! Dat schijnt een of andere Belg te zijn met een gek stemmetje, die dan tekenfilmpjes maakt met zichzelf als kabouter in de hoofdrol. Na het bestuderen van een van zijn bijdragen op Youtube was ik niet echt onder de indruk. Nee, dat ik geen televisie heb, stoort me niet.
Noch stoort het me dat ik niet weet wie die actrice van GTST is, waarvan ik de naam alweer ben vergeten. Noch heb ik een blitse ringtone op mijn mobiele telefoon.
En toch vind ik mijzelf niet saai. Ik houd gewoon van eenvoud. Ik kan mijn geest goed zelf voeden. Door op een boomstam in de zon gaan zitten, door te genieten van een mooi uitzicht, of met iemand in mijn armen over zee te turen. Met een mooi verhaal, of leuke mensen om mij heen. Ik geniet van een glimlach, van het kijken naar een kind dat leert fietsen, een vers pak sneeuw, verlaten fjorden, wandelen in de duinen, en dagdromen. En in die dromen komt kabouter Wesley niet voor!